Rozdział 1

 -Juliet-

Przewróciłam kolejną stronę scenariusza. Im głębiej zatapiałam się w tej historii, tym bardziej miałam dość. Próbowali przedstawić życie kogoś, kto nie chce żyć, ale nie ma odwagi by ze sobą skończyć. Kompletnie im to nie wychodziło. A scena z okaleczaniem? Wzbudzała we mnie naprawdę dużą złość.

Ostatnie strony naprawdę mnie zawiodły. Za 10 miesięcy do kin trafi kolejny film z wielkim happy endem. Dziewczyna skrzywdzona przez życie odnajdzie wielką miłość i zgubioną kiedyś gdzieś chęć do życia. I to ja mam ją zagrać.


 -Co? -rzuciłam plik kartek na stolik.
 -Co się dzieje? -Julian wychylił się zza drzwi. Spojrzał na mnie i na porozrzucany papier.-Przeczytałaś? -kiwnęłam głową. Przeszedł przez pokój i usiadł tuż obok mnie. -Kogo masz udawać? -złapał kosmyk moich włosów w dwa palce.

 -Mam być przerobioną wersją mnie. -uniósł gwałtownie głowę. Odetchnęłam. -Dziewczyna, samookaleczanie, smutek, całe życie. -przy każdym słowie kiwałam głową.
 -Więc nie jest tak strasznie. -stwierdził cicho choć z wahaniem.
 -Na koniec mam znaleźć wielką miłość i pokochać życie. -schowałam wargi do środka. Julian przyciągnął mnie do siebie.

 -Kolejny happy end..
 -Kiedy usłyszałam o tej książce, myślałam, że jej ekranizacja to będzie coś idealnego dla mnie.
 -Ideały nie istnieją Juliet.
 -Wiem o tym. -mruknęłam z roztargnieniem. Odsunęłam się od niego i wstałam. Z gracją wyminęłam wszystkie kartki na ziemi. -Idę się przejść. -rzuciłam.


W Londynie jest wiele miejsc, które potrafią mnie zainspirować do pisania muzyki. Siedząc na komunalnych osiedlach, słucham krzyków i próbuję wyłapać odgłosy. Klaksony samochodów, śpiew ptaków, jeszcze mi się nie udało. Słyszę natomiast dubstep, hip hop i okrzyki b-boy'ów podczas walk ulicznych.

Obserwując miasto ze schodków mojej kamienicy potrafię zauważyć kłótnie par, płaczące dziewczyny, szalone wybryki nastolatków i gwiazdy spacerujące w blasku fleszy. Mam wrażenie, że nie takie życie sobie wymarzyli.


 -Herbatę limonkową. -dziewczyna kiwnęła głową z wielkim uśmiechem i odwróciła się. Moja kieszeń zawibrowała. Wyciągnęłam telefon.

                               Nicholas is calling              Odbierz                                          Odrzuć 

Wcisnęłam zieloną słuchawkę.

 -Nicholas Robert Hytner. -przywitałam się. Rzuciłam banknot na ladę. Papierowy kubek przyjemnie grzał moją lewą dłoń.

 -Cześć Juliet. Jak się trzymasz?
 -Tak, przeczytałam już. -wywróciłam oczami. Po drugiej stronie reżyser odetchnął.
 -I co myślisz?
 -Wstrzymałeś oddech? -spytałam cierpko. Zawahałam się. -Nie..spodziewałam się czegoś takiego. -wypuścił oddech.

 -Czyli ci się nie podoba.
 -Nie rezygnuj. Zgodziłam się brać udział w tej produkcji. Nie zmieniam zdania bez dobrego podowu.
 -Więc będziesz na pierwszym spotkaniu?
 -Jeśli dowiem się gdzie ono jest, tak.
 -Dobrze! Będziemy czekać na ciebie w studiu Manuella.
 -Dziś. -stwierdziłam monotonnie.
 -Właśnie. Wtedy powiesz mi, co złego jest w moim scenariuszu. -zaśmiał się.
 -Nie ciesz się. Nie ma powodu. -zakończyłam rozmowę głuchym głosem. Dlaczego nie umiałam wykrzesać z siebie ani odrobiny entuzjazmu? Straciłam tą umiejętność wraz z nieskazitelnym nadgarstkiem.

Wszystko przepada kiedy decydujesz się zrobić pierwszy krok w przepaść.

 -Juliet, pójdziemy razem.
 -Nie będziemy czuć się dobrze, kiedy będziesz sama. -mówili cicho, delikatnie.
 -Chłopcy, Juliet nie chce naszego towarzystwa. -Eric nie patrzył na mnie.
 -Wrócę najszybciej jak będę mogła.
 -Nie daj im się, to tylko sławni, smutni ludzie. -Chapel pogłaskał mnie po twarzy mrużąc lekko oczy. Potrafi zobaczyć nimi więcej niż my.



 -...nadal nie wiem. To jakiś heavy metal czy..
 -Jest naprawdę miła.
 -Ale jednak jej muzyka nie pokazuje jej w dobrym świetle.
 -To tylko muzyka. Jest inna.
 -No nie wiem.
 -Co wam w niej przeszkadza?
 -Kiedy krzyczy..ciarki mnie przechodzą.
 -Nie przeszkadza mi muzyka, co z tatuażami?
 -Ty nie masz tatuaży?
 -Tak, ale nie aż tyle.

Oparłam się o framugę.

 -Wygląda jak kolorowa gazeta. -delikatna brunetka rozsiadła się w fotelu splatając ręce na piersi.

 -Miło, że nasza współpraca zaczyna się od szczerości. -wtrąciłam się cicho. Nick był na nogach w mgnieniu oka. Jego twarz pobladła, obawiał się. Wyciągnął do mnie rękę. Wyminęłam go wolno.

 -Juliet, poruszasz się jak wampir. -zaśmiał się nerwowo.
 -Powiedziałbym, że jak kotka. -kątem oka dostrzegłam krzywy uśmieszek na ustach młodego mężczyzny. Usiadłam w wolnym fotelu.

 -Nie mówiłeś, że będę współpracować z gwiazdami na skalę światową. -zwróciłam się cicho do reżysera. Uśmiechnął się zakłopotany.

 -Niespodzianka! -zawołał. Spojrzałam na niego.
 -Nie jesteś szczęśliwy. -zauważyłam prostując palce na kolanach.
 -To stresująca sytuacja.
 -Rytuał przełamania lodów. -nie wiedział co odpowiedzieć, pokiwał głową.
 -Jestem Lily. -dziewczyna o twarzy aniołka z obrazków wyciągnęła do mnie rękę. Uścisnęłam lekko jej dłoń.

 -Juliet Summer. -odpowiedziałam podnosząc głowę. Chłopak o blond włosach parsknął. Spojrzałam na niego marszcząc brwi. Zauważyłam jak Nick karci go wzrokiem. Nie powinien, to jego sprawa co myśli. Aktor sprawiał wrażenie jakby uważał tak samo.
Rozłożył ręce.

 -No co? O ironio! Lato kojarzy się raczej ze słońcem, uśmiechem, szczęściem! A Juliet wygląda raczej na...cichą, zgorzkniałą ale jednocześnie powabną kocicę, która nigdy się nie uśmiecha.

 -Jamie, czy ty jesteś niepoważny? -Nick się zdenerwował. Bez potrzeby.
 -Prawdziwych okazji do uśmiechu jest niewiele w moim życiu, co nie znaczy, że jestem nieszczęśliwa. Nie oceniaj po pozorach, Jamie. To nie jest dobra droga. Zważywszy, że będziemy zmuszeni przebywać w swoim towarzystwie przez kolejne 10 miesięcy, spróbujmy sobie tego nie utrudniać jeszcze bardziej. -Lily i Jamie patrzyli na mnie z oniemiałymi minami. Nick odetchnął z ulgą.

 -Lody przełamane. Omówmy naszą niedaleką przyszłość. -zaproponował. Zatopiłam się w fotelu naciągając rękawy swetra na dłonie. -Przez kolejny miesiąc będziemy pracować we trójkę, omówimy scenariusz, zacieśnimy więzi..

 -Jak jakaś terapia dla anonimowych alkoholików. -wtrącił Jamie. Lily się zaśmiała.
 -Nick, nie mogę tu zostać. Muszę przygotować się do koncertu.
 -Jasne Juliet. Idź, nie ma sprawy. Zaczniemy jutro.
 -Dziękuję, do zobaczenia za kulisami. -prawie się uśmiechnęłam.
 -Też możemy przyjść kotku? -usłyszałam za sobą zdławiony śmiechem głos. Odwróciłam się.
 -Nie nazywaj mnie tak. Nie chcesz tego.

Wróciłam do chłopców z wielką chęcią by wyjść na scenę i zobaczyć wszystkich Zombies. Poczuć ich energię i chęć do życia.



w końcu coś napisałam :) nadal nie mam pewności czy klimat jest dobry.
~Dragonfly xx