Rozdział 2

-Juliet-

Koncert na Halloween jest specjalny. Halloween od dawna jest świętem wszystkich Zombies. Zasłużyli na swój dzień. Coroczne koncerty są podziękowaniem za 12 miesięcy wsparcia.

Odłożyłam czerwoną szminkę na blat i spojrzałam w lustro. Chłopcy szykowali się za moimi plecami. Zachowywali się przy tym jak dzieci. Rozbawiło mnie to. W odbiciu zobaczyłam na swojej twarzy lekki uśmiech.

 -Zawsze sprawiamy,że się uśmiechasz. -Eric przysiadł na czarnym stole. Patrzył jak zwykle mrużąc oczy. W ten sposób ukrywa przed nami smutek.

 -I za to właśnie was kocham. -odpowiedziałam melancholijnie.
 -Nie potrafimy kochać.
 -Może i jestem martwa, ale wiem jak moje serce reaguje na widok mężczyzn, którzy uratowali mi życie.-wstałam z krzesełka biorąc w rękę wełnianą czapkę.

 -Ratujemy się nawzajem. -Chapel objął mnie ramionami. Przycisnęłam czoło do jego szyi.
 -Wchodzicie za 10, 9...-odsunęliśmy się od siebie. Włożyłam czapkę i podeszłąm do chłopców. Stali tuż za wejściem na scenę. Mogłam już usłyszeć jak fani krzyczą.
 -Walking Dead! Walking Dead!
 -Cały czas są z nami. -zachwycił się Dante.
 -Ocalili nas.
 -A my ich.
 -Bands save fans, fans save bands. -złamałam kostki palców i wyszłam przez sztuczną mgłę.

Widok mnie oszołomił. Widziałam tysiące fanów z makijażem jak zombie. Krzyczeli, piszczeli, machali i płakali. Widziałam kartki, "You saved my life", "Because of you I didn't give up", "Thank You for Your Love" ... Julian i Eric złapali mnie za ręce. Uwolniłam lewą dłoń i zwróciłam się do fanów.

 -Znowu to zrobiliście Zombies. Daliście nam kolejny rok. To o wiele więcej niż mogliśmy prosić.
 -Nie wiem czy zdajecie sobie z tego sprawę, od początku ratujecie nasze życia.

Zombies zaczęli się przekrzykiwać. Uśmiechnęłam się.
Zrobiłam 3 kroki w tył i poprawiłam statyw od mikrofonu.

 -Mamy coś specjalnego, na wasze święto. -ostatnie słowo nie wybrzmiało jeszcze do końca, a my zaczęliśmy grać.


 -Now the song, Nobody's Hero. -zaczęło się intro. Odpaliłam papierosa. Spojrzałam w stronę ekipy dźwiękowej. Nie spodziewałam się, że zobaczę tam Nicka. Z Lily i Jamie'm. Ściągnęłam brwi i wciągnęłam w płuca dym.
 -I’ll die fighting, inside me there’s a fire that burns., wohoo.


Do it Now, Remember it Later / If You Can't Hang / Alone / Dead Walker Texas Ranger / Nobody's Hero / Bulls in the Bronx / Knives and Pens / Terrible Things / Bleeding Out / Demons / Eyes On You / .

Moja twarz była umazana w białej i czarnej farbie do ciała.

Głosy fanów zachrypły. Niebo pociemniało. Koncert się skończył. Zeszliśmy do podziemia areny.

 -Jak gardło Juliet? - Julian szedł obok mnie chowając dłonie w kieszeniach czarnych, wąskich spodni z dziurami.

 -Jest..ssss! -złapałam się za gardło. Piekło mnie, płonęło. Zwęziłam oczy w szparki.
 -Przynieście herbatę! -ryknął Julian.
 -Nie gap się! Wypieprzaj po coś gorącego, imbécile! -Dante stracił na chwilę panowanie.
 -Chłopcy. Pogarszacie sprawę. -spokojny i kojący głos Erica zadziałał na nas wszystkich. Niewiarygodne, że choć jest najmłodszy, potrafi na nas wpłynąć. -Juliet, nie denerwuj się. -stanął przede mną i zaplątał nasze palce. -Po herbacie będzie lepiej, dałaś z siebie wszystko, to zrozumiałe. -kiwnęłam głową. Przeszliśmy kawałek ciemnym korytarzem, zadziałał jak lekarstwo na nasze obolałe oczy.

Za kulisami czekał na nas Nick. Gdy weszliśmy zaczął bić brawo.

 -Daliście czadu! -zawołał siląc się na slang nastolatka. Dante zdusił śmiech.
 -Dziękujemy Nick. Było dobrze. -uśmiechnął się do niego.
 -Ohoho! Rządziliście! -Jamie wszedł przez drzwi awaryjne. -Nie mieliśmy okazji, Jamie Campbel Bower.-wyciągnął rękę najpierw do Dantego.
 -Dante.  A to Julian i Eric.
 -Miło mi was poznać. -uśmiechał się cały czas, szeroko. Stanął przede mną. -A ty naprawdę zamieniasz się w ostrą kocicę na scenie. -skrzywiłam się.

 -Przyniosłem herbatę..-jakiś mężczyzna w czarnej koszuli zajrzał przez uchylone drzwi. Podeszłam do niego.
 -Dziękuję. -od razu wypiłam łyk. Gorący płyn ugasił trochę płomienie w moim gardle.
 -Sami piszecie piosenki?
 -Tak. To właśnie jest w tym fajne.
 -Szacunek!
 -Dzięki.
 -Zawsze macie tylu ludzi na koncertach?
 -Przeważnie.
 -Czym ich przekupujecie? -zaśmiał się blondyn. Pewnie uważał to za dobry żart.
 -Przychodzą tu, bo chcą. Słuchają naszej muzyki, bo są do nas podobni.
 -Znaczy mają depresję.
 -Ce n'est pas gentil. -Dante spochmurniał.
 -To była prawda, Coubert. -zaoponowałam. Sięgnęłam po czerwony sweter w jasne gwiazdy. Zakryłam ramiona.

 -Nie chciałem was urazić.
 -Zrobiłeś to. Nieważne. -Julian potrząsnął głową. -Wracajmy. -zaproponował.


nie wiem czy znów nie zrobiłam czegoś nieczytelnie ;x dziękuję za komentarze! xx
~Dragonfly xx