-Juliet-
Koncert na Halloween jest specjalny. Halloween od dawna jest świętem wszystkich Zombies. Zasłużyli na swój dzień. Coroczne koncerty są podziękowaniem za 12 miesięcy wsparcia.
Odłożyłam czerwoną szminkę na blat i spojrzałam w lustro. Chłopcy szykowali się za moimi plecami. Zachowywali się przy tym jak dzieci. Rozbawiło mnie to. W odbiciu zobaczyłam na swojej twarzy lekki uśmiech.
-Zawsze sprawiamy,że się uśmiechasz. -Eric przysiadł na czarnym stole. Patrzył jak zwykle mrużąc oczy. W ten sposób ukrywa przed nami smutek.
-I za to właśnie was kocham. -odpowiedziałam melancholijnie.
-Nie potrafimy kochać.
-Może i jestem martwa, ale wiem jak moje serce reaguje na widok mężczyzn, którzy uratowali mi życie.-wstałam z krzesełka biorąc w rękę wełnianą czapkę.
-Ratujemy się nawzajem. -Chapel objął mnie ramionami. Przycisnęłam czoło do jego szyi.
-Wchodzicie za 10, 9...-odsunęliśmy się od siebie. Włożyłam czapkę i podeszłąm do chłopców. Stali tuż za wejściem na scenę. Mogłam już usłyszeć jak fani krzyczą.
-Walking Dead! Walking Dead!
-Cały czas są z nami. -zachwycił się Dante.
-Ocalili nas.
-A my ich.
-Bands save fans, fans save bands. -złamałam kostki palców i wyszłam przez sztuczną mgłę.
Widok mnie oszołomił. Widziałam tysiące fanów z makijażem jak zombie. Krzyczeli, piszczeli, machali i płakali. Widziałam kartki, "You saved my life", "Because of you I didn't give up", "Thank You for Your Love" ... Julian i Eric złapali mnie za ręce. Uwolniłam lewą dłoń i zwróciłam się do fanów.
-Znowu to zrobiliście Zombies. Daliście nam kolejny rok. To o wiele więcej niż mogliśmy prosić.
-Nie wiem czy zdajecie sobie z tego sprawę, od początku ratujecie nasze życia.
Zombies zaczęli się przekrzykiwać. Uśmiechnęłam się.
Zrobiłam 3 kroki w tył i poprawiłam statyw od mikrofonu.
-Mamy coś specjalnego, na wasze święto. -ostatnie słowo nie wybrzmiało jeszcze do końca, a my zaczęliśmy grać.
-Now the song, Nobody's Hero. -zaczęło się intro. Odpaliłam papierosa. Spojrzałam w stronę ekipy dźwiękowej. Nie spodziewałam się, że zobaczę tam Nicka. Z Lily i Jamie'm. Ściągnęłam brwi i wciągnęłam w płuca dym.
-I’ll die fighting, inside me there’s a fire that burns., wohoo.
Do it Now, Remember it Later / If You Can't Hang / Alone / Dead Walker Texas Ranger / Nobody's Hero / Bulls in the Bronx / Knives and Pens / Terrible Things / Bleeding Out / Demons / Eyes On You / .
Moja twarz była umazana w białej i czarnej farbie do ciała.
Głosy fanów zachrypły. Niebo pociemniało. Koncert się skończył. Zeszliśmy do podziemia areny.
-Jak gardło Juliet? - Julian szedł obok mnie chowając dłonie w kieszeniach czarnych, wąskich spodni z dziurami.
-Jest..ssss! -złapałam się za gardło. Piekło mnie, płonęło. Zwęziłam oczy w szparki.
-Przynieście herbatę! -ryknął Julian.
-Nie gap się! Wypieprzaj po coś gorącego, imbécile! -Dante stracił na chwilę panowanie.
-Chłopcy. Pogarszacie sprawę. -spokojny i kojący głos Erica zadziałał na nas wszystkich. Niewiarygodne, że choć jest najmłodszy, potrafi na nas wpłynąć. -Juliet, nie denerwuj się. -stanął przede mną i zaplątał nasze palce. -Po herbacie będzie lepiej, dałaś z siebie wszystko, to zrozumiałe. -kiwnęłam głową. Przeszliśmy kawałek ciemnym korytarzem, zadziałał jak lekarstwo na nasze obolałe oczy.
Za kulisami czekał na nas Nick. Gdy weszliśmy zaczął bić brawo.
-Daliście czadu! -zawołał siląc się na slang nastolatka. Dante zdusił śmiech.
-Dziękujemy Nick. Było dobrze. -uśmiechnął się do niego.
-Ohoho! Rządziliście! -Jamie wszedł przez drzwi awaryjne. -Nie mieliśmy okazji, Jamie Campbel Bower.-wyciągnął rękę najpierw do Dantego.
-Dante. A to Julian i Eric.
-Miło mi was poznać. -uśmiechał się cały czas, szeroko. Stanął przede mną. -A ty naprawdę zamieniasz się w ostrą kocicę na scenie. -skrzywiłam się.
-Przyniosłem herbatę..-jakiś mężczyzna w czarnej koszuli zajrzał przez uchylone drzwi. Podeszłam do niego.
-Dziękuję. -od razu wypiłam łyk. Gorący płyn ugasił trochę płomienie w moim gardle.
-Sami piszecie piosenki?
-Tak. To właśnie jest w tym fajne.
-Szacunek!
-Dzięki.
-Zawsze macie tylu ludzi na koncertach?
-Przeważnie.
-Czym ich przekupujecie? -zaśmiał się blondyn. Pewnie uważał to za dobry żart.
-Przychodzą tu, bo chcą. Słuchają naszej muzyki, bo są do nas podobni.
-Znaczy mają depresję.
-Ce n'est pas gentil. -Dante spochmurniał.
-To była prawda, Coubert. -zaoponowałam. Sięgnęłam po czerwony sweter w jasne gwiazdy. Zakryłam ramiona.
-Nie chciałem was urazić.
-Zrobiłeś to. Nieważne. -Julian potrząsnął głową. -Wracajmy. -zaproponował.
nie wiem czy znów nie zrobiłam czegoś nieczytelnie ;x dziękuję za komentarze! xx
~Dragonfly xx
poniedziałek, 30 września 2013
sobota, 28 września 2013
Rozdział 1
-Juliet-
Przewróciłam kolejną stronę scenariusza. Im głębiej zatapiałam się w tej historii, tym bardziej miałam dość. Próbowali przedstawić życie kogoś, kto nie chce żyć, ale nie ma odwagi by ze sobą skończyć. Kompletnie im to nie wychodziło. A scena z okaleczaniem? Wzbudzała we mnie naprawdę dużą złość.
Ostatnie strony naprawdę mnie zawiodły. Za 10 miesięcy do kin trafi kolejny film z wielkim happy endem. Dziewczyna skrzywdzona przez życie odnajdzie wielką miłość i zgubioną kiedyś gdzieś chęć do życia. I to ja mam ją zagrać.
-Co? -rzuciłam plik kartek na stolik.
-Co się dzieje? -Julian wychylił się zza drzwi. Spojrzał na mnie i na porozrzucany papier.-Przeczytałaś? -kiwnęłam głową. Przeszedł przez pokój i usiadł tuż obok mnie. -Kogo masz udawać? -złapał kosmyk moich włosów w dwa palce.
-Mam być przerobioną wersją mnie. -uniósł gwałtownie głowę. Odetchnęłam. -Dziewczyna, samookaleczanie, smutek, całe życie. -przy każdym słowie kiwałam głową.
-Więc nie jest tak strasznie. -stwierdził cicho choć z wahaniem.
-Na koniec mam znaleźć wielką miłość i pokochać życie. -schowałam wargi do środka. Julian przyciągnął mnie do siebie.
-Kolejny happy end..
-Kiedy usłyszałam o tej książce, myślałam, że jej ekranizacja to będzie coś idealnego dla mnie.
-Ideały nie istnieją Juliet.
-Wiem o tym. -mruknęłam z roztargnieniem. Odsunęłam się od niego i wstałam. Z gracją wyminęłam wszystkie kartki na ziemi. -Idę się przejść. -rzuciłam.
W Londynie jest wiele miejsc, które potrafią mnie zainspirować do pisania muzyki. Siedząc na komunalnych osiedlach, słucham krzyków i próbuję wyłapać odgłosy. Klaksony samochodów, śpiew ptaków, jeszcze mi się nie udało. Słyszę natomiast dubstep, hip hop i okrzyki b-boy'ów podczas walk ulicznych.
Obserwując miasto ze schodków mojej kamienicy potrafię zauważyć kłótnie par, płaczące dziewczyny, szalone wybryki nastolatków i gwiazdy spacerujące w blasku fleszy. Mam wrażenie, że nie takie życie sobie wymarzyli.
-Herbatę limonkową. -dziewczyna kiwnęła głową z wielkim uśmiechem i odwróciła się. Moja kieszeń zawibrowała. Wyciągnęłam telefon.
Wcisnęłam zieloną słuchawkę.
-Nicholas Robert Hytner. -przywitałam się. Rzuciłam banknot na ladę. Papierowy kubek przyjemnie grzał moją lewą dłoń.
-Cześć Juliet. Jak się trzymasz?
-Tak, przeczytałam już. -wywróciłam oczami. Po drugiej stronie reżyser odetchnął.
-I co myślisz?
-Wstrzymałeś oddech? -spytałam cierpko. Zawahałam się. -Nie..spodziewałam się czegoś takiego. -wypuścił oddech.
-Czyli ci się nie podoba.
-Nie rezygnuj. Zgodziłam się brać udział w tej produkcji. Nie zmieniam zdania bez dobrego podowu.
-Więc będziesz na pierwszym spotkaniu?
-Jeśli dowiem się gdzie ono jest, tak.
-Dobrze! Będziemy czekać na ciebie w studiu Manuella.
-Dziś. -stwierdziłam monotonnie.
-Właśnie. Wtedy powiesz mi, co złego jest w moim scenariuszu. -zaśmiał się.
-Nie ciesz się. Nie ma powodu. -zakończyłam rozmowę głuchym głosem. Dlaczego nie umiałam wykrzesać z siebie ani odrobiny entuzjazmu? Straciłam tą umiejętność wraz z nieskazitelnym nadgarstkiem.
Wszystko przepada kiedy decydujesz się zrobić pierwszy krok w przepaść.
-Juliet, pójdziemy razem.
-Nie będziemy czuć się dobrze, kiedy będziesz sama. -mówili cicho, delikatnie.
-Chłopcy, Juliet nie chce naszego towarzystwa. -Eric nie patrzył na mnie.
-Wrócę najszybciej jak będę mogła.
-Nie daj im się, to tylko sławni, smutni ludzie. -Chapel pogłaskał mnie po twarzy mrużąc lekko oczy. Potrafi zobaczyć nimi więcej niż my.
-...nadal nie wiem. To jakiś heavy metal czy..
-Jest naprawdę miła.
-Ale jednak jej muzyka nie pokazuje jej w dobrym świetle.
-To tylko muzyka. Jest inna.
-No nie wiem.
-Co wam w niej przeszkadza?
-Kiedy krzyczy..ciarki mnie przechodzą.
-Nie przeszkadza mi muzyka, co z tatuażami?
-Ty nie masz tatuaży?
-Tak, ale nie aż tyle.
Oparłam się o framugę.
-Wygląda jak kolorowa gazeta. -delikatna brunetka rozsiadła się w fotelu splatając ręce na piersi.
-Miło, że nasza współpraca zaczyna się od szczerości. -wtrąciłam się cicho. Nick był na nogach w mgnieniu oka. Jego twarz pobladła, obawiał się. Wyciągnął do mnie rękę. Wyminęłam go wolno.
-Juliet, poruszasz się jak wampir. -zaśmiał się nerwowo.
-Powiedziałbym, że jak kotka. -kątem oka dostrzegłam krzywy uśmieszek na ustach młodego mężczyzny. Usiadłam w wolnym fotelu.
-Nie mówiłeś, że będę współpracować z gwiazdami na skalę światową. -zwróciłam się cicho do reżysera. Uśmiechnął się zakłopotany.
-Niespodzianka! -zawołał. Spojrzałam na niego.
-Nie jesteś szczęśliwy. -zauważyłam prostując palce na kolanach.
-To stresująca sytuacja.
-Rytuał przełamania lodów. -nie wiedział co odpowiedzieć, pokiwał głową.
-Jestem Lily. -dziewczyna o twarzy aniołka z obrazków wyciągnęła do mnie rękę. Uścisnęłam lekko jej dłoń.
-Juliet Summer. -odpowiedziałam podnosząc głowę. Chłopak o blond włosach parsknął. Spojrzałam na niego marszcząc brwi. Zauważyłam jak Nick karci go wzrokiem. Nie powinien, to jego sprawa co myśli. Aktor sprawiał wrażenie jakby uważał tak samo.
Rozłożył ręce.
-No co? O ironio! Lato kojarzy się raczej ze słońcem, uśmiechem, szczęściem! A Juliet wygląda raczej na...cichą, zgorzkniałą ale jednocześnie powabną kocicę, która nigdy się nie uśmiecha.
-Jamie, czy ty jesteś niepoważny? -Nick się zdenerwował. Bez potrzeby.
-Prawdziwych okazji do uśmiechu jest niewiele w moim życiu, co nie znaczy, że jestem nieszczęśliwa. Nie oceniaj po pozorach, Jamie. To nie jest dobra droga. Zważywszy, że będziemy zmuszeni przebywać w swoim towarzystwie przez kolejne 10 miesięcy, spróbujmy sobie tego nie utrudniać jeszcze bardziej. -Lily i Jamie patrzyli na mnie z oniemiałymi minami. Nick odetchnął z ulgą.
-Lody przełamane. Omówmy naszą niedaleką przyszłość. -zaproponował. Zatopiłam się w fotelu naciągając rękawy swetra na dłonie. -Przez kolejny miesiąc będziemy pracować we trójkę, omówimy scenariusz, zacieśnimy więzi..
-Jak jakaś terapia dla anonimowych alkoholików. -wtrącił Jamie. Lily się zaśmiała.
-Nick, nie mogę tu zostać. Muszę przygotować się do koncertu.
-Jasne Juliet. Idź, nie ma sprawy. Zaczniemy jutro.
-Dziękuję, do zobaczenia za kulisami. -prawie się uśmiechnęłam.
-Też możemy przyjść kotku? -usłyszałam za sobą zdławiony śmiechem głos. Odwróciłam się.
-Nie nazywaj mnie tak. Nie chcesz tego.
Wróciłam do chłopców z wielką chęcią by wyjść na scenę i zobaczyć wszystkich Zombies. Poczuć ich energię i chęć do życia.
w końcu coś napisałam :) nadal nie mam pewności czy klimat jest dobry.
~Dragonfly xx
Przewróciłam kolejną stronę scenariusza. Im głębiej zatapiałam się w tej historii, tym bardziej miałam dość. Próbowali przedstawić życie kogoś, kto nie chce żyć, ale nie ma odwagi by ze sobą skończyć. Kompletnie im to nie wychodziło. A scena z okaleczaniem? Wzbudzała we mnie naprawdę dużą złość.
Ostatnie strony naprawdę mnie zawiodły. Za 10 miesięcy do kin trafi kolejny film z wielkim happy endem. Dziewczyna skrzywdzona przez życie odnajdzie wielką miłość i zgubioną kiedyś gdzieś chęć do życia. I to ja mam ją zagrać.
-Co? -rzuciłam plik kartek na stolik.
-Co się dzieje? -Julian wychylił się zza drzwi. Spojrzał na mnie i na porozrzucany papier.-Przeczytałaś? -kiwnęłam głową. Przeszedł przez pokój i usiadł tuż obok mnie. -Kogo masz udawać? -złapał kosmyk moich włosów w dwa palce.
-Mam być przerobioną wersją mnie. -uniósł gwałtownie głowę. Odetchnęłam. -Dziewczyna, samookaleczanie, smutek, całe życie. -przy każdym słowie kiwałam głową.
-Więc nie jest tak strasznie. -stwierdził cicho choć z wahaniem.
-Na koniec mam znaleźć wielką miłość i pokochać życie. -schowałam wargi do środka. Julian przyciągnął mnie do siebie.
-Kolejny happy end..
-Kiedy usłyszałam o tej książce, myślałam, że jej ekranizacja to będzie coś idealnego dla mnie.
-Ideały nie istnieją Juliet.
-Wiem o tym. -mruknęłam z roztargnieniem. Odsunęłam się od niego i wstałam. Z gracją wyminęłam wszystkie kartki na ziemi. -Idę się przejść. -rzuciłam.
W Londynie jest wiele miejsc, które potrafią mnie zainspirować do pisania muzyki. Siedząc na komunalnych osiedlach, słucham krzyków i próbuję wyłapać odgłosy. Klaksony samochodów, śpiew ptaków, jeszcze mi się nie udało. Słyszę natomiast dubstep, hip hop i okrzyki b-boy'ów podczas walk ulicznych.
Obserwując miasto ze schodków mojej kamienicy potrafię zauważyć kłótnie par, płaczące dziewczyny, szalone wybryki nastolatków i gwiazdy spacerujące w blasku fleszy. Mam wrażenie, że nie takie życie sobie wymarzyli.
-Herbatę limonkową. -dziewczyna kiwnęła głową z wielkim uśmiechem i odwróciła się. Moja kieszeń zawibrowała. Wyciągnęłam telefon.
Nicholas is calling Odbierz Odrzuć
Wcisnęłam zieloną słuchawkę.
-Nicholas Robert Hytner. -przywitałam się. Rzuciłam banknot na ladę. Papierowy kubek przyjemnie grzał moją lewą dłoń.
-Cześć Juliet. Jak się trzymasz?
-Tak, przeczytałam już. -wywróciłam oczami. Po drugiej stronie reżyser odetchnął.
-I co myślisz?
-Wstrzymałeś oddech? -spytałam cierpko. Zawahałam się. -Nie..spodziewałam się czegoś takiego. -wypuścił oddech.
-Czyli ci się nie podoba.
-Nie rezygnuj. Zgodziłam się brać udział w tej produkcji. Nie zmieniam zdania bez dobrego podowu.
-Więc będziesz na pierwszym spotkaniu?
-Jeśli dowiem się gdzie ono jest, tak.
-Dobrze! Będziemy czekać na ciebie w studiu Manuella.
-Dziś. -stwierdziłam monotonnie.
-Właśnie. Wtedy powiesz mi, co złego jest w moim scenariuszu. -zaśmiał się.
-Nie ciesz się. Nie ma powodu. -zakończyłam rozmowę głuchym głosem. Dlaczego nie umiałam wykrzesać z siebie ani odrobiny entuzjazmu? Straciłam tą umiejętność wraz z nieskazitelnym nadgarstkiem.
Wszystko przepada kiedy decydujesz się zrobić pierwszy krok w przepaść.
-Juliet, pójdziemy razem.
-Nie będziemy czuć się dobrze, kiedy będziesz sama. -mówili cicho, delikatnie.
-Chłopcy, Juliet nie chce naszego towarzystwa. -Eric nie patrzył na mnie.
-Wrócę najszybciej jak będę mogła.
-Nie daj im się, to tylko sławni, smutni ludzie. -Chapel pogłaskał mnie po twarzy mrużąc lekko oczy. Potrafi zobaczyć nimi więcej niż my.
-...nadal nie wiem. To jakiś heavy metal czy..
-Jest naprawdę miła.
-Ale jednak jej muzyka nie pokazuje jej w dobrym świetle.
-To tylko muzyka. Jest inna.
-No nie wiem.
-Co wam w niej przeszkadza?
-Kiedy krzyczy..ciarki mnie przechodzą.
-Nie przeszkadza mi muzyka, co z tatuażami?
-Ty nie masz tatuaży?
-Tak, ale nie aż tyle.
Oparłam się o framugę.
-Wygląda jak kolorowa gazeta. -delikatna brunetka rozsiadła się w fotelu splatając ręce na piersi.
-Miło, że nasza współpraca zaczyna się od szczerości. -wtrąciłam się cicho. Nick był na nogach w mgnieniu oka. Jego twarz pobladła, obawiał się. Wyciągnął do mnie rękę. Wyminęłam go wolno.
-Juliet, poruszasz się jak wampir. -zaśmiał się nerwowo.
-Powiedziałbym, że jak kotka. -kątem oka dostrzegłam krzywy uśmieszek na ustach młodego mężczyzny. Usiadłam w wolnym fotelu.
-Nie mówiłeś, że będę współpracować z gwiazdami na skalę światową. -zwróciłam się cicho do reżysera. Uśmiechnął się zakłopotany.
-Niespodzianka! -zawołał. Spojrzałam na niego.
-Nie jesteś szczęśliwy. -zauważyłam prostując palce na kolanach.
-To stresująca sytuacja.
-Rytuał przełamania lodów. -nie wiedział co odpowiedzieć, pokiwał głową.
-Jestem Lily. -dziewczyna o twarzy aniołka z obrazków wyciągnęła do mnie rękę. Uścisnęłam lekko jej dłoń.
-Juliet Summer. -odpowiedziałam podnosząc głowę. Chłopak o blond włosach parsknął. Spojrzałam na niego marszcząc brwi. Zauważyłam jak Nick karci go wzrokiem. Nie powinien, to jego sprawa co myśli. Aktor sprawiał wrażenie jakby uważał tak samo.
Rozłożył ręce.
-No co? O ironio! Lato kojarzy się raczej ze słońcem, uśmiechem, szczęściem! A Juliet wygląda raczej na...cichą, zgorzkniałą ale jednocześnie powabną kocicę, która nigdy się nie uśmiecha.
-Jamie, czy ty jesteś niepoważny? -Nick się zdenerwował. Bez potrzeby.
-Prawdziwych okazji do uśmiechu jest niewiele w moim życiu, co nie znaczy, że jestem nieszczęśliwa. Nie oceniaj po pozorach, Jamie. To nie jest dobra droga. Zważywszy, że będziemy zmuszeni przebywać w swoim towarzystwie przez kolejne 10 miesięcy, spróbujmy sobie tego nie utrudniać jeszcze bardziej. -Lily i Jamie patrzyli na mnie z oniemiałymi minami. Nick odetchnął z ulgą.
-Lody przełamane. Omówmy naszą niedaleką przyszłość. -zaproponował. Zatopiłam się w fotelu naciągając rękawy swetra na dłonie. -Przez kolejny miesiąc będziemy pracować we trójkę, omówimy scenariusz, zacieśnimy więzi..
-Jak jakaś terapia dla anonimowych alkoholików. -wtrącił Jamie. Lily się zaśmiała.
-Nick, nie mogę tu zostać. Muszę przygotować się do koncertu.
-Jasne Juliet. Idź, nie ma sprawy. Zaczniemy jutro.
-Dziękuję, do zobaczenia za kulisami. -prawie się uśmiechnęłam.
-Też możemy przyjść kotku? -usłyszałam za sobą zdławiony śmiechem głos. Odwróciłam się.
-Nie nazywaj mnie tak. Nie chcesz tego.
Wróciłam do chłopców z wielką chęcią by wyjść na scenę i zobaczyć wszystkich Zombies. Poczuć ich energię i chęć do życia.
w końcu coś napisałam :) nadal nie mam pewności czy klimat jest dobry.
~Dragonfly xx
czwartek, 19 września 2013
Prolog.
" (...) Odwróciłam się do niego plecami. Brama cmentarna była bliżej niż się spodziewałam. Pod wpływem impulsu, a może wcześniej podjęłam decyzję, pchnęłam ją. Otworzyła się z okropnym skrzypieniem. Słyszałam jak zatrzymał się kilka kroków za mną i krzyknął zaskoczony. Oh tak. Sceneria jak z horroru. Na starym cmentarzysku bohaterowie zawsze ginęli.
Po plecach przeszły mnie ciarki kiedy znów rozległo się skrzypienie bramy. Pośpiesznie ruszyłam naprzód.
-Nie sądzę, że to dobry pomysł. -nie wiadomo skąd zjawił się za moimi plecami.
-Nikt nie karze ci iść za mną. -odpowiedziałam chłodno.
-To zbyt straszne miejsce dla dziewczyny. Powinnaś krzyczeć i tulić się do mnie. -zaśmiał się cicho. Poczułam gorycz. Przecież właśnie takie miejsca są moje. Drogi, których nikt nie wybierze bo jest zbyt ciemno.
Nadgarstek zapiekł mnie od wiatru. Syknęłam cicho i zasłoniłam go dłonią.
-Juliet.. -dotknął palcami moich pleców. Przyśpieszyłam. -Zimno ci? -nie miałam zamiaru mu odpowiedzieć. Przeszkadzała mi sama jego obecność, co tu mówić o rozmowie.
Podszedł bliżej i przejechał dłońmi z moich ramion w dół. Odwróciłam się wściekła.
-Czego jeszcze ode mnie chcesz?! -jego odpowiedź zagłuszył wiatr.
-Co wy tu robicie?! -spojrzałam ponad jego ramieniem. Na ścieżce stał grabarz. Taki prawdziwy. Z brodą, zabłoconym ubraniem i zardzewiałą łopatą. -Chuligani! Ja wam pokażę jak się kończy włażenie na mój cmentarz po nocy! -ruszył na nas kulawym krokiem. Byłam zafascynowana tym, że tacy ludzie naprawdę istnieją.
Poczułam coś chłodnego dotykającego mojej dłoni.
-Powinniśmy biec. -usłyszałam cichy, rozbawiony szept w uchu. Zimna dłoń jak kleszcze zacisnęła się na moich palcach.
Uwolniłam się z niechcianego uścisku i rozpędziłam się. Słyszałam jak się śmieje, lubi skoki adrenaliny.
Lawirowaliśmy między grobami, krzyki grabarza już dawno ucichły. Wiatr rozwiał moje włosy. Uśmiechnęłam się kiedy zobaczyłam bramę z czarnego żelaza. Zrównał się ze mną, szczerzył zęby.
Byliśmy krok od bramy kiedy zobaczyliśmy koguty. Musnął moją dłoń ale się wyrwałam. Spojrzał na mnie wilkiem. Policjant kazał nam wyjść na zewnątrz.
-To twoja wina. -syknęłam i pchnęłam bramę. (...) "
mam nadzieję, że jest trochę jaśniej:)
~Dragonfly xx.
Po plecach przeszły mnie ciarki kiedy znów rozległo się skrzypienie bramy. Pośpiesznie ruszyłam naprzód.
-Nie sądzę, że to dobry pomysł. -nie wiadomo skąd zjawił się za moimi plecami.
-Nikt nie karze ci iść za mną. -odpowiedziałam chłodno.
-To zbyt straszne miejsce dla dziewczyny. Powinnaś krzyczeć i tulić się do mnie. -zaśmiał się cicho. Poczułam gorycz. Przecież właśnie takie miejsca są moje. Drogi, których nikt nie wybierze bo jest zbyt ciemno.
Nadgarstek zapiekł mnie od wiatru. Syknęłam cicho i zasłoniłam go dłonią.
-Juliet.. -dotknął palcami moich pleców. Przyśpieszyłam. -Zimno ci? -nie miałam zamiaru mu odpowiedzieć. Przeszkadzała mi sama jego obecność, co tu mówić o rozmowie.
Podszedł bliżej i przejechał dłońmi z moich ramion w dół. Odwróciłam się wściekła.
-Czego jeszcze ode mnie chcesz?! -jego odpowiedź zagłuszył wiatr.
-Co wy tu robicie?! -spojrzałam ponad jego ramieniem. Na ścieżce stał grabarz. Taki prawdziwy. Z brodą, zabłoconym ubraniem i zardzewiałą łopatą. -Chuligani! Ja wam pokażę jak się kończy włażenie na mój cmentarz po nocy! -ruszył na nas kulawym krokiem. Byłam zafascynowana tym, że tacy ludzie naprawdę istnieją.
Poczułam coś chłodnego dotykającego mojej dłoni.
-Powinniśmy biec. -usłyszałam cichy, rozbawiony szept w uchu. Zimna dłoń jak kleszcze zacisnęła się na moich palcach.
Uwolniłam się z niechcianego uścisku i rozpędziłam się. Słyszałam jak się śmieje, lubi skoki adrenaliny.
Lawirowaliśmy między grobami, krzyki grabarza już dawno ucichły. Wiatr rozwiał moje włosy. Uśmiechnęłam się kiedy zobaczyłam bramę z czarnego żelaza. Zrównał się ze mną, szczerzył zęby.
Byliśmy krok od bramy kiedy zobaczyliśmy koguty. Musnął moją dłoń ale się wyrwałam. Spojrzał na mnie wilkiem. Policjant kazał nam wyjść na zewnątrz.
-To twoja wina. -syknęłam i pchnęłam bramę. (...) "
mam nadzieję, że jest trochę jaśniej:)
~Dragonfly xx.
środa, 18 września 2013
Bohaterowie.
Dante Coubert / 21 lat / Paryż / Londyn / Richmond / perkusista /nie chce mówić o przeszłości / niedostępność widzą w nim tylko nieznajomi / Too Dead To Die /
~Dragonfly. xx
Subskrybuj:
Posty (Atom)