Rozdział 9

  -Juliet-

Wpatrywałam się tępo w swojego buta kiedy manager chłopaka rozmawiał z policjantem. Moje palce wbijały się w uda. Chłodne dłonie zabrały moją odskocznię.

 -Przestań,bo sobie coś zrobisz. -wyrwałam swoją rękę.
 -Przestań do mnie mówić. -powiedziałam cicho, opanowanym głosem.
 -Nie możesz mnie obwiniać. -wycharczał pochylając się w moją stronę. Podniosłam głowę i rozejrzałam się po pokoju, w którym się znajdowałam. Ściany były koloru zgniłej żółci, pod jedną z nich stały dwie szafki z tysiącem szuflad. Na środku stało duże, metalowe biurko z pojemnikiem na ołówki,lampką i plikami papierów.

 -Świetnie, ignoruj mnie. -syknął i opadł na oparcie niewygodnego,metalowego krzesła. Spojrzałam na niego. Okazało się, że patrzył na mnie. Złapał moje spojrzenie. -Tak się składa, że się nudzę, więc pogadaj ze mną. -wróciłam do poprzedniej pozycji. Nie dawał za wygraną.

 -Wiesz, na tym cmentarzu, kiedy uciekaliśmy, widziałem po raz pierwszy z bliska twój uśmiech. -rzucił zaczepnie.

 -Cokolwiek. -chrypnęłam. Podsunął krzesło w moją stronę i oparł się bokiem ciała o oparcie.
 -Jest nawet ładny. Urokliwy. -kątem oka zauważyłam jego uśmiech. Mimo woli zareagowałam, prychnęłam z kwaśną miną. -Jest jak uśmiech małego dziecka, które dostało lizaka, lub wymarzoną zabawkę.

 -Przestań mówić. -wycedziłam. Zacisnęłam zęby.
 -Wiem kto tak się uśmiecha. -wbiłam paznokcie we wnętrze dłoni. -Ktoś kto nie uśmiecha się zbyt często.-musnął wierzchem palca wskazującego moją dłoń. -Takie uśmiechy są najszczersze.

 -Gówno wiesz. -warknęłam przez zęby wciąż patrząc intensywnie w punkt na podłodze.
 -Juliet, nie nastawiaj się wrogo w stosunku do mnie. -mruknął pochylając się do mojego ucha. Odwróciłam gwałtownie głowę. Był centymetry ode mnie. -Nie chcę być z tobą w konflikcie. Dogadalibyśmy się, potrafiłbym cię zrozumieć.

 -Nie potrafiłbyś.
 -Starałbym się. -patrzył głęboko w moje oczy, z poważną miną. Nie widziałam żadnego idiotycznego uśmieszku, żadnej kpiny w oczach. Zmarszczyłam brwi i zacisnęłam usta. Oparłam łokcie na kolanach i podparłam głowę na rękach.

 -Co o tym myślisz? -spytał spokojnie. Potrząsnęłam głową. -Przemyślisz i jutro mi powiesz,okej? -drzwi się otworzyły. Wyprostował się i obrócił.

 -Jesteście wolni. -oznajmił niechętnie policjant. Wstałam równo z nim, wskazał ruchem głowy,że mam iść pierwsza. W drzwiach czekał jego manager. Zatrzymałam się obok niego.

 -Dziękuję. -szepnęłam.
 -Nie ma za co. -uśmiechnął się. Przeszłam obok niego i szybko skierowałam się do wyjścia.
 -Gdzie ona poszła? Mogłeś ją zatrzymać! -usłyszałam za sobą. Skręciłam do schodów i zbiegłam po nich. Bezpiecznie poczułam się dopiero poza budynkiem,daleko od niego. W środku nocy. Ironio.




Naciągnęłam szelki na ramiona, poprawiłam czapkę i wypuściłam ciężko powietrze.
 
                                    Is there a right way for being strong
                                    Feels like I'm doing things all wrong

 -Wychodzę. -zawołałam nie wchodząc do salonu. Chłopcy byli zajęci graniem na konsoli.
 -Hej, czekaj! -Julian wbiegł do przedpokoju. Zacisnął dłonie na moich ramionach i przycisnął usta do mojego czoła. -Jak się czujesz? -zapytał cicho.

 -Relax, I'm fine. -pogłaskałam go krótko po boku i odsunęłam się do drzwi.
 -Wróć szybko, nie zdążyliśmy się napić. -obwiniał mnie. Uważa, że się oddaliliśmy. Przez film. Uważa, że jesteśmy parą. Nie mówi tego, ale ja to wiem. Kocham go, razem z chłopakami mnie uratował. I ratuje dalej. Tylko ja nie potrafię z nikim być. Prędzej czy później ktoś zostanie zraniony i zawsze, zawsze to jest moja wina. Akceptuję to. Bo wolę abym to ja cierpiała, a nie osoba którą kocham. Lub wydaje mi się, że mogę pokochać.

Wyszłam bez słowa i zamknęłam za sobą drzwi. Dzień jest ciepły. Dziwnie słoneczny jak na zbliżającą się zimę. Zapięłam skórzaną kurtkę do połowy. Chłód nie jest czymś czego się obawiam, boję się iść na próbę. Bo brak kpiny w jego głosie wywołuje u mnie dreszcze. To chore i bez sensu. 



Ochłonęłam przez ten spacer. Pokonałam kilka kamiennych stopni i popchnęłam drzwi. Już rozmawiali. Nie mogłam się znów spóźnić, to możliwe? Wyszłam wcześnie.

Stanęłam w progu. Siedział razem z Lily. Powiesiłam kurtkę w przedpokoju, krótki top nie wydawał mi się teraz dobrym pomysłem. Przekroczyłam próg. Momentalnie podniósł wzrok i zamilkł. Usiadłam w fotelu i wypuściłam powietrze z płuc.

 -Zdzirowato. -mruknęła Lily. Uniosłam jedną brew zszokowana i odwróciłam głowę w jej stronę.
 -Chyba nie usłyszałam. -odezwałam się cicho ale chłodno, z lekką chrypą. W pokoju panowała cisza. Lily uśmiechnęła się do mnie sztucznie.

 -Cóż, powiedziałam, że wyglądasz zdzirowato.
 -Dlaczego? -wciąż patrzyłam jej w oczy.
 -Masz w domu lustra? -prychnęła. Uniosłam kąciki ust ku górze. -Nie ciesz się tak, skoro lustra pękają na twój widok nie masz powodu. -otworzyłam usta ale zostałam uprzedzona.

 -Nie odzywaj się tak do niej. -syknął. Lily drgnęła oburzona. Zmarszczyłam czoło.
 -Co ci odbiło?
 -Po prostu przestań tak do niej mówić.
 -I co, teraz jej bronisz?
 -Lily. -przerwał zaciskając szczękę. -To ty zaczęłaś.
 -Świetnie! -krzyknęła. Wstała z fotela i wyszła. Szybko.

 -W porządku? -spotkaliśmy się spojrzeniami. Dlaczego musi być tak poważny. Kiwnęłam głową. -Ummm..A czy może myślałaś o..
 -Nie. -przerwałam mu ostro. Zawahał się.
 -Nie, nie myślałam czy nie, pierdol się. -otworzył szeroko oczy drapiąc się w kark.
 -Pewnie po trochu tego i tego. -uśmiechnął się lekko. Po chwili już klęczał obok mojego fotela.
 -Juliet, mówiłem serio. -przewróciłam oczami.
 -Nie ufam ci. -oznajmiłam otwarcie. Uderzył mnie lekko pięścią w kolano.
 -To wszystko wyjaśnia. -podniósł oczy na mnie. -Chciałbym ci udowodnić, że możesz mi ufać.
 -Dlaczego. -ledwie otworzyłam usta. W odpowiedzi dostałam ciszę.
 -Szczerze mówiąc, nie wiem. Nie wiem co mam ci powiedzieć. Po prostu chciałbym żeby było dobrze. -spojrzałam na niego przez ramię. -Damy radę? -wyciągnął do mnie rękę. Wstałam i wyszłam z pokoju.




 -Skoro dziś już jesteśmy w komplecie. Może jednak przejedziemy się do studia i zobaczymy wasze kostiumy? -Nick uśmiechnął się do nas i zatarł ręce. Nie podniosłam głowy, za to spojrzałam na niego przez rzęsy.

 -Jesteś pewien, że masz miejsce dla wszystkich? -blondyn odezwał się niewinnie. Nick otworzył i zamknął usta.

 -Przepraszam Juliet. -zwrócił się do mnie. Uśmiechnęłam się wymuszenie. -Możemy jechać?-wstaliśmy z miejsc. Wzięłam swoją kurtkę z wieszaka. Kiedy wkładałam ją na ramiona, poczułam jak ktoś się o mnie otarł.

 -Nie ma za co. -szepnął z uśmieszkiem. Oblizałam usta.
 -Nie prosiłam o to. -odszepnęłam. Wyminęłam go.




Projekty kostiumów naprawdę robią wrażenie. Wszystko jest idealne. Anna stworzyła rockowy styl mojej bohaterce, i za to jej gorąco dziękowałam.


 -Co się z nim dzieje? -zapytał mnie cicho Nick. Staliśmy przy stole z rysunkami. Wskazywał głową coś za moimi plecami. Spojrzałam przez ramię na Jamie'ego. Patrzył w bok i bawił się włosami. Smucił się. Był bardzo smutny i smutek bił z jego postawy,twarzy. I Nick też to widział.

 -Wybacz moje słowa, ale to chyba twoja działka.
 -Co? -spytałam szybko,zdezorientowana.
 -Smutek. -pchnął mnie lekko w jego stronę. Potknęłam się o własne stopy. Usiadłam w pewnej odległości od niego, na tej samej mini kanapie z oparciem tylko z jednej strony. Choć patrzył w moją stronę, jestem pewna, że myślał zupełnie o czym innym.

 -Co jest? -zachrypiałam patrząc na swoje buty. Drgnął jakbym wybudziła go z transu. Jednak nie zmienił pozycji.

 -Chyba mam gorszy dzień. -splątał swoje palce. Widok jego twarzy łamałby serce gdybym się nie broniła.
 -Znam to. -mruknęłam.
 -Więc rozumiesz.
 -Tak.
 -Też chciałbym cię rozumieć. -przełknęłam ślinę.
 -Nie mów mi, że to przez to marnujesz dzień.
 -Marnuję? -uśmiechnął się delikatnie. Odległość między nami się zmniejszyła.
 -Mówią, że dzień bez uśmiechu to dzień stracony.
 -Dla ciebie też?
 -Nie. -uśmiechnęłam się a on zachichotał. Cisza bywa niezręczna. Dopóki dotyk nie stanie się bardziej niezręczny.

Złapał mnie za dłoń i delikatnie ścisnął.

 -Możemy to zatrzymać jak najdłużej?
 -Nie jestem pewna czy wiem o czym mówisz. -podniósł nasze dłonie.
 -Zostańmy już tak. -zabrałam rękę szybciej niż wypowiedział to zdanie. Zaśmiał się.
 -Bądźmy przyjaciółmi. -objął moje ciało ramionami opierając brodę na moim ramieniu.
 -Nie tak bliskimi. -znowu się zaśmiał ale mnie puścił.
 -Dziękuję za polepszenie dnia. -puścił mi oko. Nie powstrzymałam uśmiechu więc ukryłam się za włosami.

tak bardzo kocham to zdjęcie. 

wgl patrzcie jaka piękna *-* :

ummmm, pamiętacie jak w poprzednich rozdziałach Juliet bolała lewa ręka? teraz boli mnie :c

~Dragonfly xx

Rozdział 8

 -Juliet-

Ludzie są ślepi. Lub chcą sprawiać takie wrażenie.

Chciałabym wiedzieć, jak można nie zauważyć smutku w oczach kiedy usta się śmieją.
Chciałabym wiedzieć, jak można nie zauważyć blizn, które nie są ukrywane.
Chciałabym wiedzieć, jak można nie zauważyć potrzeby miłości bijącej od dziecka.

Oczy są lustrem duszy. Moje są czarne, o ironio. Blizny świadczą o sile. Jeśli ich nie masz, jest szansa, że nie trafisz w przepaść. Każdy tworzy ją dla siebie. Moja jest głęboka, ciemna, tworzona od dawna. Nazywana uzależnieniem. Przeze mnie, ucieczką.

Miłość, niezbędna dla was do życia. Jest piękna. Kłamliwa, dwulicowa, nieprawdziwa. Ale dla was niesamowita i potrzebna.

Family, rodzina, die Familie, jakkolwiek by tego nie nazwać, powinna ją łączyć więź, wszystkich jej członków. Z każdą kolejną żyletką przestawałam w to wierzyć.


Potrzebowałam tego spaceru. Zimne powietrze uwolniło mnie od bolesnego pulsowania w głowie. Skórzana kurtka przestała drażnić ramię.

Zatrzymałam się przy słupkach ochronnych i poprawiłam metalowe klamry w butach. Były ciężkie, ale nigdy mi nie przeszkadzały.

Trasa ChanceFor Better Life będzie niesamowitym okresem. Cały rok na scenie, razem z Zombies z całego świata. Bez problemów, bez ukrywania, bez strachu przed kolejnym spotkaniem. A w trakcie tego, premiera filmu. Promowanie, na którym mnie nie będzie. Nie żałuję.




 -Przepraszam za spóźnienie. -weszłam cicho do pokoju i usiadłam w fotelu. Z przyzwyczajenia podciągnęłam nogi pod brodę. Nick przez chwilę patrzył na mnie milcząc, ale po chwili wrócił do rozmowy z Jamie'm.

 -Anna zrobiła już pełne projekty, wszystko dokładnie przemyślała i zobrazowała. Musisz to zobaczyć, Anna przeszła samą siebie. -zaśmiał się. 'Zainteresuj się.", dźgnęłam się w myślach. Drgnęłam.

 -Kim jest Anna? -spytałam z chrypą. Jamie spojrzał na mnie.
 -Philip przygotował stylizacje, jak z wybiegu. Dogadali się z Anną, wszystko już mają. Jutro pojedziemy do studia to wszystko sam ocenisz, możesz wziąć Lily, jeśli chcesz. Moja ekipa pojedzie z nami. -zostałam zignorowana. Czy coś zrobiłam? Zmarszczyłam brwi.

 -Jak dużym busem jedziemy? -spytał Jamie.
 -Moim autem. -odpowiedział reżyser zaskoczony. Jamie uniósł jedną brew.
 -Nie zmieścimy się.
 -Daj spokój, będzie nas dokładnie piątka. -Jamie wyprostował się.
 -Twoja ekipa to jedna osoba?
 -Dwie. -reżyser zapatrzył się w telefon. 
 -Więc się nie zmieścimy. -uniósł wzrok. -Co z Juliet? -zatrzęsłam się.
 -Cóż, -wstał z fotela. -Skoro olała już dwie próby widocznie nie zależy jej tak bardzo by chcieć zobaczyć jak będzie wyglądać. - poczułam jak pieką mnie oczy. Zagryzłam kciuka lewej dłoni. Nickolas wpatrywał się we mnie intensywnie, czułam to. -Przerwa. -zarządził i wyszedł. Wypuściłam powietrze przez drżące wargi. Może mimowolnie, zacisnęłam powieki.

 -Hej. -odezwał się cicho. Nie otrzymał odpowiedzi. -Nie wiem o co mu chodziło.
 -Nie pytałam cię o to. -otworzyłam oczy i opuściłam nogi na podłogę. Sięgnęłam po torbę i zaczęłam szukać telefonu.

 -Wiem, ale chciałem być miły czy coś.
 -Nie wiem dlaczego. -pociągnęłam nosem odwracając się do niego plecami.

        Do: Julian
'Wychodzicie dziś?'

Nick wrócił z kubkiem świeżej trawy.

 -Wróćmy do pracy Jamie. -chłopak wstał i zajął swoje poprzednie miejsce. Próbowałam naciągnąć rękawy kurtki na dłonie, ale skóra to nie miękki,ciepły sweter.

     Od:Julian
 'Możemy poczekać na ciebie kochanie'

 -....padniesz z wrażenia...

   Do:Julian
'Bardzo proszę.'

 -...mam nadzieję, że się jednak zmieści..
 
   Od:Julian
'Stało się coś?'

 -...to nie jest moja wina, przykro mi jeśli tak uważasz.
 
    Do:Julian
'Chciałabym się napić.'

-...jeśli nie twoja to czyja?! Przecież nic ci nie zrobiła! Każdy może się spóźnić, to nic wielkiego! -skupiłam swoją uwagę na postawie Jamie'ego. Stał i pochylał się nad Nickiem,miał zaróżowione policzki.

 -Nie ma potrzeby krzyczeć. Muszą być jakieś konsekwencje, inaczej ta produkcja się nie uda. -reżyser także wstał.

 -Myślę, że skończymy dziś próbę wcześniej. -oznajmił Jamie chłodno. Wziął kurtkę z oparcia.
 -Chodź Juliet. -spojrzał na mnie. Mechanicznie wstałam i wyszłam za nim.

Przed studiem Jamie zatrzymał się i wyciągnął paczkę papierosów. Skierował ją w moją stronę. Wyciągnęłam jednego i sięgnęłam do torby po zapalarkę. Odpaliłam i zaciągnęłam się. Patrzyłam w ziemię, kiedy do niego mówiłam.

 -Po co to zrobiłeś?
 -Co? -warknął.
 -Nie musiałeś mnie bronić. Nie prosiłam o to. -prychnął. Wciągnęłam dym.
 -Nigdy o nic nie prosisz, nieprawdaż? -wypuściłam truciznę przez usta.-Zachował się nie fair.-kiwnęłam głową. Odwróciłam się i odeszłam. Strzepnęłam papierosa i znów zbliżyłam go do ust.

 -Mogę..-podskoczyłam i prawie upuściłam papierosa. Wydałam z siebie dziwny piszczący dźwięk. Jamie się zaśmiał. -Chciałem zapytać, czy mogę cię gdzieś zabrać. -uśmiechnął się. Ładnie się uśmiecha. Ma wtedy dołeczki w policzkach. Ktoś taki nie może wiedzieć co znaczą psychiczne blizny.

 -Nie mogę. -odpowiedziałam spoglądając na niego kątem oka i ruszając dalej. Złapał mnie pod ramię.
 -Nie wiem co planujesz, ale obiecuję, że ze mną będzie fajniej. -zaśmiał się cicho. Przydeptałam papierosa. -Nie daj się prosić.

 -Odpowiedź to wciąż nie. 
 -Moglibyśmy się zintegrować. No wiesz, nie zamierzam jechać jutro bez ciebie.
 -Nie wybieram się do studia.
 -Nie jesteś ciekawa?
 -Ciekawość to pierwszy stopień do piekła. -skręciliśmy w lewo, za róg kamienicy z czerwonej cegły.
 -Piekło nie istnieje. -dźgnął mnie lekko łokciem. Wciąż się uśmiechał.
 -Piekło jest prawdziwe.
 -Skąd to wiesz?

 -Zatrzymaj się. -szepnęłam. Zrobił co kazałam. Staliśmy przy przejściu dla pieszych na ruchliwej ulicy Manhattanu. -Rozejrzyj się. -szeptałam. Skupił się na tej czynności. Obserwowałam auta,taksówki,ludzi,psy, wszyscy podczas codziennych czynności. -Otaczają nas diabli. -oznajmiłam głośniej, lecz wciąż za cicho by usłyszał mnie ktokolwiek prócz niego. Zostawiłam go oddalając się szybkim,równym krokiem.

Zrównał się ze mną, milczał.

 -Uważasz ludzi za czerwone stwory z rogami i ogonem?
 -Diabeł to upadły anioł. Nie musi być czerwonym ludzikiem z rogami i ogonem.Potrafi być piękny. -spojrzałam na niego, odwrócił głowę i spojrzał mi w oczy. -Bo kiedyś był ulubieńcem Boga. -ściągnął brwi ale zachował powagę. 'W środku się śmieje.' ,wiem to. 

 -Dobrej zabawy jutro.
 -Miałem cię gdzieś zabrać. -przypomniał. Niechętnie się do niego odwróciłam.
 -Nie.

 -No chodź. -zacisnął lekko palce na moim prawym przedramieniu. Zadrżałam i nim zdążyłam się wyrwać, pociągnął mnie na ulicę. Zaplątałam się o własne stopy, ale uratowałam się przed upadkiem. -Głodna? -uśmiechnął się. Pokręciłam głową. -Cóż, ja głoduuję! -pokazał ręką żebym skręciła w lewo. Szliśmy a on wciąż mówił. W końcu nie mogłam powstrzymać lekkiego uśmiechu. Patrzyłam przed siebie ale go zauważył.

 -No i co, teraz się ze mnie śmiejesz? -wyszczerzył zęby.
 -Mówisz więcej niż dziewczyna. -kąciki moich ust zadrgały jeszcze bardziej.
 -Ty wcale nie mówisz tak dużo. -uśmiech zniknął. Umilkłam. -Właśnie o tym mówię. -pochylił głowę i spojrzał na mnie. Wypuściłam ciężko powietrze przez nos. -Czekaj,to tu.-wskazał głową małą knajpę. Otworzył przede mną drzwi. Weszłam do środka, on za mną.

W środku było przytulnie,pachniało fastfoodem, boksy były czteroosobowe z żółtymi kanapami i zielonymi ściankami. Podeszłam do jednego i usiadłam. Jamie zajął miejsce naprzeciw mnie. Podeszła do nas rudowłosa kelnerka, najpewniej po czterdziestce. Uśmiechała się ciepło.

 -Co mogę podać?
 -Hamburgera z kurczakiem,frytki i mrożoną colę bardzo proszę.-uśmiechnął się do kobiety.-Juliet?
 -Ja dziękuję. -posłałam jej wymuszony uśmiech. Kiwnęła i odeszła.
 -Na pewno nic nie chcesz?
 -Tak.
 -Czemu? Mają tu naprawdę dobre burgery.
 -Nie dzięki.
 -Jesteś wegetarianką? -uniósł jedną brew. Kpił.
 -Jestem na diecie. -otworzył usta ze zdziwienia.
 -Po co? -zmierzył mnie wzrokiem. Westchnęłam.
 -Od dwóch lat. -zatrzymał spojrzenie na mojej twarzy i uśmiechnął się.
 -Byłaś kiedyś pulchna? -wyszczerzył się w szelmowskim uśmiechu. -To przeszkadzało ci w zdobyciu sławy i nie chcesz żeby się powtórzyło? -pokiwał głową udając zrozumienie.

 -To, że jem tylko owoce nie znaczy, że chcę się odchudzić.
 -Musisz być wiecznie głodna.
 -Nie.
 -Nie dostarczając organizmowi białka zabijasz się sama. -zacisnęłam dłonie w pięści a on wciąż mówił. -A może taki jest twój plan. Doprowadzić do samo destrukcji ale tak,by inni nie uważali tego za samobójstwo.-'dość.' pomyślałam i wstałam od stolika. Wyszłam z knajpy i jak najszybciej oddaliłam się z tamtego miejsca.

Przeszłam przez łukowaty balkon w ekskluzywnym basenie wkładając słuchawki do uszu. Godzina 17 i się ściemnia. Zbliża się zima, najlepsza pora roku.

Usiadłam na kamiennych pozostałościach jakiejś fontanny na brukowanym dziedzińcu. Nie mam pojęcia w jakiej dzielnicy siedziałam. Zapaliłam papierosa i pochyliłam się do przodu. Szeroka przerwa między budynkami pozwalała mi obserwować jak słońce powoli chowa się za zabudowania Manhattanu. Wyglądało pięknie.



Poczułam silne dłonie na ramionach. Papieros zamarł w drodze do ust. Ktoś powoli wyjął mi słuchawki z uszu, słowa rozmyły się choć kontynuowałam ich ciąg w głowie. Oparł brodę na moim ramieniu tuż przy szyi.

 -Tu mi uciekłaś. -odezwał się cicho. Zadrżałam i skrzywiłam się. To zbyt blisko,cholera co się stało.
 -Odsuń się. -mruknęłam nie swoim głosem. Dotknął zimnym nosem podstawy mojej szyi i odsunął się. Dlaczego próbowałam opanować płacz? Skąd się wziął? Z jakiego pieprzonego powodu starałam się nie płakać?

Wstałam i obróciłam się starając się na niego nie patrzeć.

 -Mogę cię gonić jeszcze przez parę godzin! -zawołał za mną. Później usłyszałam jego śmiech. Wypuściłam powietrze i przyśpieszyłam. Byleby jak najdalej od niego, od jego cholernych przytyk, od pieprzonego uczucia strachu w żołądku.



Weszłam w ulicę cmentarną, wciąż wiedziałam, że idzie za mną.

 -Czekaj!
 -Odpieprz się. -jęknęłam do siebie.
 -Mieliśmy iść gdzieś razem, a to nie na to mi wygląda. -odwróciłam się.
 -Dlaczego się nie odpieprzysz? -prawie tupnęłam nogą. Wypełniły mnie uczucia,nieważne jakie, fakt, że się pojawiły powodował paraliż. Rozłożył ręce.

 -Taka już moja natura.

 -Natura dupka. -zmrużyłam oczy. Odwróciłam się do niego plecami. Brama cmentarna była bliżej niż się spodziewałam. Pod wpływem impulsu, a może wcześniej podjęłam decyzję, pchnęłam ją. Otworzyła się z okropnym skrzypieniem. Słyszałam jak zatrzymał się kilka kroków za mną i krzyknął zaskoczony. Oh tak. Sceneria jak z horroru. Na starym cmentarzysku bohaterowie zawsze ginęli.

Po plecach przeszły mnie ciarki kiedy znów rozległo się skrzypienie bramy. Pośpiesznie ruszyłam naprzód.

 -Nie sądzę, że to dobry pomysł. -nie wiadomo skąd zjawił się za moimi plecami.
 -Nikt nie karze ci iść za mną. -odpowiedziałam chłodno.
 -To zbyt straszne miejsce dla dziewczyny. Powinnaś krzyczeć i tulić się do mnie. -zaśmiał się cicho. Poczułam gorycz. Przecież właśnie takie miejsca są moje. Drogi, których nikt nie wybierze bo jest zbyt ciemno.

Nadgarstek zapiekł mnie od wiatru. Syknęłam cicho i zasłoniłam go dłonią.

 -Juliet.. -dotknął palcami moich pleców. Przyśpieszyłam. -Zimno ci? -nie miałam zamiaru mu odpowiedzieć. Przeszkadzała mi sama jego obecność, co tu mówić o rozmowie.

Podszedł bliżej i przejechał dłońmi z moich ramion w dół. Odwróciłam się wściekła.
 -Czego jeszcze ode mnie chcesz?! -jego odpowiedź zagłuszył wiatr.
 -Co wy tu robicie?! -spojrzałam ponad jego ramieniem. Na ścieżce stał grabarz. Taki prawdziwy. Z brodą, zabłoconym ubraniem i zardzewiałą łopatą. -Chuligani! Ja wam pokażę jak się kończy włażenie na mój cmentarz po nocy! -ruszył na nas kulawym krokiem. Byłam zafascynowana tym, że tacy ludzie naprawdę istnieją.

Poczułam coś chłodnego dotykającego mojej dłoni.
 -Powinniśmy biec. -usłyszałam cichy, rozbawiony szept w uchu. Zimna dłoń jak kleszcze zacisnęła się na moich palcach.

Uwolniłam się z niechcianego uścisku i rozpędziłam się. Słyszałam jak się śmieje, lubi skoki adrenaliny.

Lawirowaliśmy między grobami, krzyki grabarza już dawno ucichły. Wiatr rozwiał moje włosy.

Uśmiechnęłam się kiedy zobaczyłam bramę z czarnego żelaza. Zrównał się ze mną, szczerzył zęby.
Byliśmy krok od bramy kiedy zobaczyliśmy koguty. Musnął moją dłoń ale się wyrwałam. Spojrzał na mnie wilkiem. Policjant kazał nam wyjść na zewnątrz.

 -To twoja wina. -syknęłam i pchnęłam bramę.

tak idealnie ujęty uśmiech..

przepraszam za przerwę x

~Dragonfly xx