Rozdział 7

przepraszam,że czekam na komentarze :c

-Juliet-
 
[Black Cat ..]

Wczoraj nie mówiłam poważnie. Ale dziś, idąc na spotkanie z fanami, zaczęłam rozważać  moje odejście. Jeśli tak ma wyglądać produkcja, nie nadaję się do aktorstwa.

Szłam pierwsza, ze słuchawkami w uszach. Zatrzymałam się przy samochodzie. Julian otworzył go pilotem. Oparłam się głową o drzwi kiedy jego ręka delikatnie opadła na moje biodro. Pocałował mnie w czoło.

 -Zapomniałem dziś być blisko. -przycisnął czoło do boku mojej głowy. Mruknęłam cicho, miałam zamknięte oczy.

 -Nadal boi? -spytał odwracając mnie do siebie. Westchnęłam i rozluźniłam powieki.
 -Powoli się przyzwyczajam. -odpowiedziałam skrzywiona.
 -Kochanie nie będziesz z tym żyła. -zapewnił.
 -Potrafię przeżyć z innym bólem, to nic takiego Julian.
 -Myślisz, że zniesiesz jeśli teraz cię przytulę? -zapytał smutno.
 -Myślisz, że oboje temu podołamy? -zrobiłam krok w jego stronę.
 -Mogę cię trzymać już do końca. Tylko ciebie. -wyznał. Wyciągnęłam ramiona i objęłam go w pasie. Młot w mojej głowie uderzył ponownie. Skrzywiłam się nie chcąc by którykolwiek z nich to widział. Są dla mnie najważniejsi. Bez nich, jestem pewna, nie byłoby mnie na świecie.



Rejestr w moim telefonie to połączenia nieodebrane od Nicka. Nie rozmawiałam z nim od wczorajszego wieczora.

Julian zatrzymał się po 10-cio minutowej jeździe. Staliśmy przy wielkim drewnianym moście, był pełen ludzi.

 -Kiedykolwiek podejrzewaliście, że coś takiego nas spotka? -spytałam patrząc na tłum Zombies.
 -Nigdy nie przypuszczałem, że zasługuję w życiu na coś dobrego. Potem znalazła mnie Juliet i poznałem swoich braci, którzy podarowali mi wielką rodzinę. Nigdy nie podejrzewałem. -wyznał Eric.

 -Co ja bym bez was zrobił amis . -szepnął Dante.

Julian spojrzał na mnie i delikatnie przesunął palcami po mojej dłoni.

 -Karzemy im czekać. -zauważyłam i wyszłam z samochodu.
 -Juliet! Już są! -krzyknął ktoś. Zombies ruszyli w naszą stronę. Chłopcy promienieli.
 -Walking Dead! -ryczeli. Uśmiechnęłam się i pomachałam do nich. Nie patrząc na resztę zespołu, ruszyłam do fanów. Wyciągnęłam ręce. Pewna dziewczyna przepchnęła się do mnie i uścisnęła mocno.

 -Cześć kochanie. -pogłaskałam ją po plecach.
 -Uratowaliście mi życie. -zdołała powiedzieć. Spojrzałam na nią. Miała rozmazany tusz,wytarłam jej łzy.
 -Nie płacz, proszę. Jesteśmy tu. -ścisnęłam jej ramiona. Podszedł do mnie Eric.
 -Nie ma czasu na łzy, słoneczko. -objął ją delikatnie. Rozpłakała się.

Poczułam czyjąś dłoń na plecach. Odwróciłam się i zobaczyłam wysokiego, chudego chłopaka o czarnych włosach i takich samych oczach. Włosy wpadały mu w oczy.

 -Hej jak się masz dzisiaj? -uśmiechnęłam się ściskając go. Przyjrzawszy się jego twarzy, zorientowałam się, że jest smutny, zamknięty.

 -Jestem wśród najlepszych ludzi na świecie, jest tu moja ulubiona kapela. To prawdopodobnie najlepsze co mnie w życiu spotka.

 -Nie bądź dziś smutny, nie musisz skoro my jesteśmy. Kocham cię. Wszyscy jesteście w moim sercu, ratujecie mnie kiedy spadam. Więc dziś bądźmy szczęśliwi.

 -Już nie potrafię. -opuścił wzrok na ziemię.

 -Zdradzę ci sekret. -złączyłam nasze dłonie i stanęłam na palcach. -Nie potrafię szczerze się uśmiechać, nie potrafię się angażować, moje serce przestało bić. Ale udaję. Gram i oszukuję wszystkich wokół.Więc, jeśli nie chcesz być szczęśliwy, pozwól innym wierzyć, że jest inaczej.-pocałowałam go w policzek i odsunęłam się. Miał otwarte usta, drżał.

 -Jakim cudem potrafisz zrozumieć nas wszystkich? -spytał chrapliwym szeptem. Zorientowałam się, że dookoła panuje cisza a Zombies siedzą wokół nas. Wpatrywali się w nas ze łzami w oczach, ze smutnymi uśmiechami, z ciekawością. Słyszeli i chłonęli każde moje słowo.

 -Większość tego o czym mi mówicie przeżyłam sama. Czy w dzieciństwie czy trochę później. Najstarsze blizny na moim ciele pochodzą z czasów kiedy byłam naprawdę małym dzieckiem. Bo wtedy pokochałam muzykę, już w podstawówce musiałam zmierzyć się z tym, że ludzie nazywają mnie dziwadłem. Kiedy byli uprzejmi, unikali mnie, po prostu. Kiedy zdarzył się ktoś mniej grzeczny -urwałam biorąc świszczący oddech. Gardło miałam ściśnięte. -wracałam do domu i karałam siebie, swoje ciało. Starałam się nie przesadzać i wychodziło mi to. Ostatnio jednak Julian stwierdził, że przestałam się kontrolować. Moja lewa dłoń -uniosłam ją do góry. -jest mniej sprawna. Potrafię ruszyć ramieniem jednak moje palce umarły. Mam świadomość, że taka powinna być moja kara. -uniosłam głowę. Widziałam płaczących, pięknych ludzi, którzy cierpią na depresję i załamanie. Wstali i podeszli do mnie tworząc wielki grupowy uścisk.

 -Dziękuję Juliet.
 -Właśnie przez twoje słowa jeszcze się trzymamy.
 -Niesamowite jak jesteś do nas podobna.
 -To całkiem normalne. -odrzekłam. -Jestem zwykłym, cichym człowiekiem z tysiącem blizn, z czego każda skrywa inną tajemnicę.




Siedzieliśmy na moście, śpiewaliśmy, rozmawialiśmy, opowiadaliśmy. Robiłam jak najwięcej zdjęć, ze wszystkimi, z każdym z osobna.

 -Mam kolegę, jest największym Zombie jakiego znam. Nie mógł dzisiaj być, załamał się. Mogłabyś do niego zadzwonić Juliet? -zapytała nieśmiało drobna brunetka, Alicia.

 -Jasne, Alli. -uśmiechnęłam się. Podyktowała mi numer.

 -Cześć skarbie, tu Juliet Summer. -przerwałam chcąc usłyszeć reakcję.
 -Juliet?! Dear Lord! Nie wierzę, że właśnie do mnie dzwonisz! To cholernie niesamowite!
 -Dla mnie to też coś nowego Bill.
 -Znasz moje imię! Damn, ja muszę śnić.
 -To jawa Bill. Jak się masz?
 -Teraz? Sprawiłaś, że ten dzień stał się najlepszy, pomimo wszystko. A ty?
 -I'm fucking freezing now. -zaśmiałam się krótko.
 -Kochanie, przytuliłbym cię gdybym tylko tam był. -zapewnił smutno.
 -Więc chodź skarbie. Nigdzie się stąd nie ruszamy. -rozejrzałam się po tłumie z uśmiechem. W telefonie włączony był głośnik.

 -Daj mi pół godziny. Będę tam aby cię ogrzać. -zaśmiał się.
 -Trzymaj się Bill! -rozłączyłam się.



Zombies zaczęli pytać o nowy album, o sens piosenek, słów.

Zadzwonił mój telefon. Numer, który się wyświetlił, nie był znajomy. Prawdopodobnie Bill.

 -Tak? -zapytałam. Do Billa dzwoniłam z numeru zastrzeżonego...
 -Tu Jamie. Masz czas porozmawiać?
 -Nie mam czasu. -odpowiedziałam szybko.
 -Chociaż nie...-rozłączyłam się. Przeklinam cię Nick. I kolejne cztery twoje pokolenia.

 -Kto to był Juliet? -spytała jakaś dziewczyna. Komórka zawibrowała.
 -Wiecie, że wychodzi produkcja Fight Off Demons? -kliknęłam odbierz.
 -Książka była cudowna, film też będzie.

       "Nie dzwonię, bo się rozłączysz. Chcę porozmawiać o filmie, to ważne."

 -Książka zawsze jest lepsza. Pokazuje więcej szczegółów, pozwala poczuć to, co bohaterowie.-zauważył Eric.

 -Film zawsze będzie mdły. -dodał Dante.

   "Nie myśl, że jeśli nie odpiszesz to ci odpuszczę."

-Cieszysz się na tą produkcję? -zapytał ktoś. Podniosłam wzrok.
 -Chciałam w tym zagrać. Teraz mam wątpliwości. -wyznałam.
 -Z jakiego powodu?
 -Moim partnerem jest Jamie Campbell Bower. Nie potrafimy się dogadać. To się robi ciężkie.
 -Zrezygnujesz przez to?
 -Nie wszystkie marzenia są przeznaczone do spełnienia.

        "Dam ci kolejną szansę, okej? Zadzwonię za 30 sekund."


 -Zostawię was na chwilę. -wstałam powoli i weszłam do parku. Kiedy przyszedł czas, kliknęłam zieloną słuchawkę.

 -Jestem 5 metrów przed tobą. -usłyszałam. Rozejrzałam się spokojnie. Stał opierając się o budkę z lodami. W czarnych rurkach z dziurami, dokładnie w takich samych jakie nosiłam ja i w czarnym grubym swetrze. Włosy miał rozwiane przez wiatr.

Podeszłam do niego.

 -Nie odejdziesz z tej produkcji.
 -Jesteś tego taki pewien.
 -Bo zrobię wszystko żebyś została. -uniosłam jedną brew. -Nie będę chamskim dupkiem i choć uważam, że jesteś dziwna, zachowam swoją opinię dla siebie.

 -Jeśli zostanę, nie dla ciebie. Dla Zombies. -odpowiedziałam i odwróciłam się. Szłam powoli. Złapał mnie za ramię.

 -Wyjdziemy gdzieś?
 -Nie. -oznajmiłam otwarcie. Patrzyłam na niego spod przymrużonych powiek. -Masz dziewczynę. -przypomniałam i odeszłam.






czeeeść. odkryłam, że lubię cmentarze. te stare. przez ciszę jaka tam panuje, przez poczucie końca. wow.
~Dragonfly xx

Rozdział 6

 -Juliet-

Weszłam do studyjnej kuchni i wzięłam szklankę zimnej wody w prawą rękę. Lewej dalej nie czułam, to znaczy potrafiłam ruszyć ramieniem, nie wychodziło mi tylko używanie jej do czegoś więcej. Moje mięśnie umarły.

Przyłożyłam szkło do czoła. Męczyła mnie migrena, choć skróciliśmy sesję nagraniową do czterech godzin. 6 godzin w plecy. Zżerały mnie wyrzuty sumienia z powodu chłopców. Przygotowaliśmy się do nagrania płyty, byli zdeterminowani, szczęśliwi. A przeze mnie wrócili do rutyny.

 -Co do kurwy nędzy wydarzyło się wczoraj? -ściągnęłam brwi. Przecież wiedziałam, że to nastąpi.
 -Nie wiem co masz na myśli. -odpowiedziałam cicho i spokojnie. Stałam do niego plecami. Prychnął. Jego głos był głośny, zły.

 -Najpierw płakałaś potem krzyczałaś a na końcu stwierdziłaś, że mnie nienawidzisz. -wyliczał na palcach.
 -Zapomnij o tym. -poprosiłam i spojrzałam na niego. Kąciki jego ust zadrgały aż w końcu się uśmiechnął.

 -Dobrze. A więc skoro mnie nie nienawidzisz, -pochylił się w moją stronę. -Musisz odczuwać do mnie niesamowity pociąg. -stwierdził dramatycznym szeptem. Jego uśmiech stał się jeszcze szerszy.

 -Zapomnij, że mnie wczoraj widziałeś.
 -To takie teatralne. -wyprostował się. Patrzyłam na niego niewzruszona. Wywrócił oczami.-Może chociaż udawajmy, że się pogodziliśmy. Nick nas zabije.

 -Nie mam z tym problemu. -pokręciłam głową i wzruszyłam ramionami. Wyminęłam go zanim zdążył zareagować.

W drzwiach wpadła na mnie Lily.

 -Hej Juliet. -zawołała z szerokim uśmiechem. Skinęłam na nią i przekroczyłam próg. Usłyszałam za sobą pisk radości a po chwili odgłos, którego wolałabym nie słyszeć.



 -Z ekipą ustaliliśmy, że czas na omawianie będzie trwał trzy tygodnie. Musimy się spiąć i przerobić cały materiał. Więc zaczynamy od dziś, właśnie w tej chwili. -oparł się o komódkę.-Pierwsza scena w filmie to ukazanie życia dziewczyny i jej narracja. Podcina sobie żyły, bo zobaczyła coś czego nie mogła powstrzymać. Widziała jak jakiś facet zgwałcił kobietę. Wróciła do domu i z bezsilności postanowiła się wykrwawić.

 -Nie. Zrobiła to bo widziała zło i nie mogła mu przeszkodzić. To film fantasy, w scenariuszu było, że dziewczyna potrafi widzieć demony. W tym mężczyźnie było zło. Ona zastanawia się, po co widzi to wszystko, skoro jest bezsilna. -zapadła cisza, 3 pary oczu skierowane były na mnie, a ja pomyślałam, że moja bohaterka jest mądra.

 -To dobra interpretacja. -pochwalił Nick. -Skąd wiesz takie rzeczy?
 -Mieliśmy się wczuć, pamiętasz? -przypomniałam cicho.
 -Postanowiliśmy z Juliet wpasować się w postaci i spróbować odgadnąć ich reakcje na różne zachowania. -wtrącił blondyn. Zamknęłam na chwilę oczy.

 -Jak się pogodziliście? -Nick patrzył na nas z lekkim uśmiechem.
 -Zagraliśmy w 10 pytań. -odpowiedział szybko. Nie chciał bym go zdradziła.-3 razy.-wzruszył ramionami.
 -I naprawdę jest dobrze? -dopytywał się reżyser.
 -Nick, nie skaczemy sobie do gardeł, to za mało? -spytałam marszcząc czoło.
 -Nie nie. Jest dobrze, lepiej nam będzie pracować. -wyszczerzył się.

Ta zgoda, nawet udawana nie odpowiadała mi. Zapytajcie dlaczego a wam nie odpowiem.



 -Skoro ona ratuje go przed jakimś demonem, to dlaczego zaraz potem ucieka?
 -Bo boi się jego reakcji.
 -No dobrze, ale przecież w scenariuszu jest, że on się jej podoba, powinna zostać i..
 -Nie wszystko jest tak jak w przypadku Jace'a i Clary. -wtrąciłam.
 -Dobra, ale z nimi wszystko było łatwiejsze. On jej pragną i ona jego, całowali się, tak..
 -Nie wszystkie dziewczyny lecą na te oczy. -zauważyłam cicho.
 -Ta, ale ty nie jesteś jedną z nich.
 -Przestań sobie pochlebiać.

 -Racja, mieć na głowie zakochane emo to byłaby masakra. -i tu nie wytrzymałam. Spojrzałam na niego i sztywno wyprostowałam się w fotelu.

 -Czy wiesz, co znaczy być EMO? -spytałam naprawdę cicho, mój głos płatał mi figle. Zacisnęłam powieki ale mówiłam dalej. -Kiedy ktoś wygląda inaczej niż wszyscy, wyróżnia się i jest smutny, nie znaczy, że jest dziwadłem. A właśnie tak zabrzmiało to w twoich ustach. -ponownie na niego spojrzałam.

 -Może właśnie to miałem na myśli, co? -rzucił od niechcenia.
 -Dobrze. -kiwnęłam głową. -Nie wiem czy odpowiednio zagrasz w tym filmie skoro nie potrafisz zrozumieć prostych rzeczy.

 -Kogo obchodzi twoja opinia? -spytał pochylając się do przodu.
 -I gdzie ta zgoda?!
 -Nie ma jej i nigdy nie było. Przepraszam Nick. -wstałam. -Chyba powinnam zrezygnować.




hej cześć. jeeest krótki bo wena mnie opuściła. ah, i tyle strachu było w tych komentarzach..nie bójcie się podpisów. 
jutro mam zjazd rodzinny. piszcie do mnie, bez smsów nie wytrzymam z tymi ludźmi. 
umrzyjmy wszyscy. 
~Dragonfly xx

Rozdział 5

 -Juliet-
 [ WIELKIE EDIT, WŁĄCZCIE TO: Is This What You Call a Family.. ]

 -Czego chcesz?! -syknęłam. Gdybym mogła, plułabym sobie w brodę za to, że widzi mnie w takim stanie. To moja chwila słabości, nikt nie musi tego oglądać.
 
 -Stało się coś? -spytał ostrożnie.
 -Co cię to może obchodzić? -jego pytanie wywołało nową falę łez. To uczucie, kiedy ktoś się o mnie martwi jest złe. Nieodpowiednie, niezasłużone.
 
Zawahał się.
 
 -Powiedz, może jakoś ci pomogę..-stracił rezon. Jakby cała jego wesołość i zadziorność zniknęła.
 -Gdybyś chociaż po części rozumiał co czują ludzie wokół ciebie, zastanowiłabym się czy ci powiedzieć. Ale nie wiesz. Więc odejdź, nie mam ochoty sobie dokładać.
 
 -Co takiego ci zrobiłem?!
 -Po prostu idź! -wrzasnęłam i zatrzasnęłam drzwi. Zakryłam usta dłonią i zjechałam po ścianie w dół.
 -Juliet! -walnął pięścią w drzwi. -Cholera, otwórz te drzwi! -zaczął się dobijać. Nie mogłam się ruszyć. Moje ramię płonęło, zagłuszało nowy ból w dłoni. Rozchyliłam palce. Żyletka wbiła mi się w skórę, wyjęłam ją jednym ruchem. Podwinęłam rękaw.
 
 -Hello razor, my old friend. -wychrypiałam.
 
Przyłożyłam ostrze. To jak przecinanie skórki brzoskwini. Jest delikatna, łatwo ją przeciąć, a kiedy to się stanie, wypływa sok.
 
Tak samo, kiedy ząbkowane ostrze wbija się głęboko w moją skórę i niszczy wszystko po drodze aż znajdzie miejsce gdzie może ugasić pragnienie.
 
Przycisnęłam ząbki mocniej i pociągnęłam w prawo. Krzyknęłam. Zahaczyłam o zasklepioną szramę.
 
 -Kurwa, Juliet! Otwieraj! -jego krzyk mnie przestraszył. Miałam nadzieję, że sobie pójdzie. Zacisnęłam zęby powstrzymując krzyk ale nie mogłam powstrzymać łez. Sięgnęłam na stolik po zapalarkę. Była czarna z napisem "PUT THAT RAZOR DOWN". Odpaliłam i przesunęłam ogień po konturach idealnie równej kreski. Zagryzłam wargę.
 
 -Juliet. Nie pójdę. -głos zza drzwi i po chwili natarczywe walenie pięścią. Zsunęłam rękaw i przetarłam nim twarz. Opanowałam płacz i wstałam. Pukanie nie ustępowało. Wzięłam kilka głębokich wdechów.
Otworzyłam drzwi. Zrobił krok w tył, był zaskoczony.
 
 -Co się stało, czemu krzyknęłaś? -spytał szybko. Ciężko oddychał.
 -Idź stąd. -pociągnęłam nosem.
 -Nie pójdę. O co chodzi?
 -Idź stąd. Zostaw mnie. -wycedziłam przez zęby.
 -No, coraz więcej emocji, idziemy w dobrym kierunku. Mów co się stało.
 -Co cię to obchodzi?! Idź stąd! Nie chcę cię widzieć!
 -Świetnie! Nie ruszają mnie twoje słowa! -ryknął. Chciałam zamknąć drzwi ale przytrzymał je ręką.
 -Widziałem w jakim stanie byłaś przed chwilą.
 -Więc zapomnij o tym. -poradziłam zdławionym głosem.
 -Co się stało Juliet? -naciskał zaciskając zęby.
 -Nic, co mógłbyś zrozumieć.
 -Wypróbuj mnie.
 -Nienawidzę cię Jamie, nie mam zamiaru oglądać cię częściej niż to konieczne. Idź stąd. -warknęłam. Odsunął się. Szybko zamknęłam drzwi na zamek.
 
Źle powiedziałam. Nie nienawidzę go. Nic nie czuję w stosunku do niego. Nie powinien był tu przychodzić.


 

 -Juliet. -podniosłam głowę z poduszki. W drzwiach stał Julian. Odgarnęłam włosy z twarzy. Wszedł do środka i starannie zamknął drzwi. Podszedł do łóżka i położył się tuż za mną. Objął mnie mocno. Nic nie mówił, po prostu trzymał mnie i głaskał moją skórę.
 
 -Jest ich więcej niż przypuszczałem. -szepnął w mój kark. Zabrałam lewą rękę spod jego dotyku. -Nie uciekaj przede mną. -poprosił delikatnie.
 
 -Nie uciekam Julian. -odwróciłam się przodem do niego. Patrzył na mnie bursztynowymi oczami. -Nie lubię o tym mówić.
 
 -Ostatnio w ogóle niewiele mówisz. -pogłaskał mnie po policzku.
 -To przez film.
 -Nie przez to. Przez list, wysłałaś go. -łzy pojawiły się nie wiem skąd.
 -A chwilę później dostałam maila od siostry. -wtuliłam się w niego.
 -Chcesz mi powiedzieć, co napisała.
 
 -Napisała, że jestem wyrodną córką, że nie odzywam się do nich bo uważam się za kogoś lepszego, że już całkiem się zepsułam, że mogę już nie przyjeżdżać na święta, że mogę zapomnieć, że w ogóle miałam rodzinę..-przerwałam bo zaatakował mnie szloch.
 
 -Możesz zapomnieć, że..-zaczął ostro.
 -Wysłałam im list i nie mogę tego cofnąć. Oni tego nie chcą Julian. Dawno mnie skreślili.
 -Masz nas kochanie, jesteśmy tu dla ciebie, musisz o tym pamiętać. -przytulił mnie do siebie mocniej.
Wyrwałam się i usiadłam. Wysuszyłam policzki.
 
 -Nie powinnam się nad sobą użalać, zasłużyłam na wszystko co mnie spotyka.
 -Nie na takie traktowanie.
 -Nie martw się o mnie Julian, nie zniosę tego. -wypuścił powietrze z płuc i przycisnął wargi do mojego czoła.
 
 -Połóż się, odpoczniesz.
 
Nie powiedziałam mu o dzisiejszej wizycie. Zdenerwowałby się, a nie może z mojego powodu.
 
 -Nie ma mowy żebym zasnęła. -przeczesał palcami moje włosy.
 -Zostać z tobą? -pokiwałam głową.
 -To dobra noc na pisanie. -odsunęłam się i sięgnęłam po dziennik. Miał skórzaną oprawę  i wyryte czarnym atramentem słowa.
To wszystko co we mnie siedziało, wszystkie złe demony, zamieniłam w słowa i muzykę.

 

 -Spójrz w moje oczy, jest w nich ciemno, to miejsce gdzie ukrywam humory...-Julian chwycił moje lewe przedramię.  
 -Nie podchodź bliżej, w środku jest ciemno...
 -To miejsce gdzie ukrywam demony...
 
Całą noc pisaliśmy słowa, muzykę. Otwieraliśmy przed sobą dusze próbując zrozumieć dlaczego ciemność wybrała nas i dlaczego nie możemy niczego czuć. Dlaczego staliśmy się własnymi demonami i zadajemy sobie ból.

 

 -Kochanie... -ciepły głos i oddech załaskotał mnie w ucho. Mruknęłam nie otwierając oczu i zmarszczyłam nos. Głos zaśmiał się cicho do mojego ucha.
 
 -Przykro mi, że muszę cię budzić, ale dziś jedziemy do studia. -zamruczał cicho. -Czas uwolnić się od demonów. -otworzyłam oczy i usiadłam sztywno. -Niee -jęknął. -Przepraszam, uśmiechnij się. -wtulił nos w moją szyję. Spojrzałam w bok i potargałam mu włosy.
 
 -Za pół godziny będę gotowa. -powiedziałam i pocałowałam go w głowę. Wstałam i przeszłam przez pokój z zamiarem wejścia do łazienki. Chwyciłam klamkę i nacisnęłam mocno. Syknęłam i krzyknęłam jednocześnie. Lewe przedramię miałam czerwone i lekko opuchnięte. Straciłam w nim też czucie.
 
Julian w sekundę był przy mnie.
 
 -Musiałaś za mocno naciąć żyły. -oznajmił marszcząc brwi. -Juliet,nie kontrolowałaś tego tym razem. -spojrzał na mnie. -Przesadziłaś. -zajrzał w moje oczy.
 
 -Nie mówi mi, że przesadziłam. Rany są odpowiednie do winy jaką ponoszę. -mój głos był spokojny. Pogodzony ze słowami, które wypłynęły z moich ust. Julian odwrócił ciało od pasa w górę i zaraz wrócił do poprzedniej pozycji. Skrzywił twarz. Martwił się.
 
Stanęłam na palcach i wygładziłam zmarszczki na jego czole.
 
 -Przestań o mnie myśleć. -poradziłam cicho. Złączył nasze czoła i przytulił moją dłoń do swojego policzka.
 -Ostatnio myślę o tobie zbyt często. -szepnął gardłowym głosem.
 -Więc przestań. -zabrałam dłoń.
 -Kiedy właśnie wtedy czuję, że..
 -Julian nie..
 -Że coś czuję. -dokończył. Uśmiechnął się. -Wystraszyłem cię.
 -Nikt z nas nie mówi o uczuciach.
 -Wciąż o nich nie mówię. Chciałem tylko, żebyś wiedziała co się dzieje, kiedy się pojawiasz. -opuścił nasze ręce i wzruszył ramionami. Nie patrzył na mnie. Uśmiechnęłam się naprawdę leciutko. Szybko pocałowałam go w czoło.
 
 -Daj mi 30 minut. -poprosiłam i odwróciłam się. Położyłam dłoń na klamce ale mnie uprzedził. Nacisnął ją i otworzył drzwi.
 
 -Będziemy na dole. -uprzedził i wyszedł.




heeeeej :c no więc, dodałam coś, jedna scena szczególnie mi się podoba, moje doświadczenia te rzeczy. wgl, dołuje mnie ten rozdział, powiedzcie mi dlaczego. 
dzięki za wsparcie na twitterze mała♥
i za milion 'kocham' i wzajemnieC: <3 
hello razor, welcome back.   
~Dragonfly xx

Rozdział 4

-Hej. -Lily weszła do pokoju. Spojrzał na nią przelotnie i uśmiechnął się.Właśnie przeglądał sugestie co do zmuszenia jego filmowej partnerki do współpracy podesłane przez Nicka.

 'Spróbuj no nie wiem..powiedz jej, że dzięki niej pokochałeś metal i otworzyła ci oczy na piękno tej muzyki, takie bla bla bla wiesz, byleby uwierzyła. Bądź że kreatywny!' -zaśmiał się do monitora.
 
 "Może jeszcze jej powiem, że się w niej kocham? Nie mam mowy Nick. " -odpisał.

 -Co takiego robisz? -Lily usiadła na oparciu jego fotela z lekkim uśmiechem. Jamie objął ją ramieniem i odwrócił w jej stronę komputer. Przez ten gest dziewczynie przypomniało się jak się poznali.
 -Nick próbuje wymyślić coś na nasz problem. -odparł ze śmiechem.
 -Dlaczego mu nie powiesz, że chcesz pracować z kimś innym? -Lily przeczesała jego włosy palcami. Złapał jej dłoń.

 -Nie rób tego. -jego głos się zmienił. Zmarszczył brwi i odstawił komputer żeby móc łatwiej wstać.
 -Jeszcze niedawno to byłoby normalne. -odparła cicho.
 -Ale już nie jest! -odwrócił się gwałtownie. Jego słowa przecięły powietrze. Dziewczyna się wzdrygnęła. Nawet kiedy coś się między nimi popsuło, nigdy nie krzyczał. Chłopak jęknął. -Przepraszam. -podszedł bliżej i przycisnął ją do swojego torsu.

 -Dlaczego tak bardzo tego nie chcesz? -spytała go cicho.
 -Mówiłem ci już.
 -Źle ci było ze mną?
 -O jezu, Lily. Wiesz, że nie. -odsunął się od niej. Pytania go denerwowały.
 -Więc mi wyjaśnij, o co ci chodzi?
 -O nic.
 -Jamie!
 -Nie zauważyłaś, że gdy tylko szał na Dary Anioła osłabł, twoje uczucie do mnie też?!
 -O czym ty mówisz?
 -Widziałem to, Lily. Nie wychodziliśmy, nie rozmawialiśmy..
 -Byliśmy razem cały czas!
 -Nie. Byłaś ty z telefonem i ja. Swoją drogą, z kim tak dobrze ci się pisało? -zmrużył oczy. Dziewczyna się zawahała. Jamie nie był zaskoczony, wiedział, że to co mówił jest prawdą.

 -Zerwałeś ze mną dwa dni przed moimi urodzinami. Miała przylecieć moja przyjaciółka z dzieciństwa. To z nią pisałam. -w jej oczach wezbrały łzy. Rysy chłopaka złagodniały.

 -Lily ja..nie wiedziałem. Myślałem, że naprawdę źle czujesz się ze mną. -jego oczy przypominały spodki, był przerażony jego zachowaniem. Lily wzruszyła ramionami.

 -Wyjaśniliśmy wszystko, prawda? -spytała wycierając policzki.
 -Tak. -uśmiechnął się. Czuł ulgę ale jednocześnie jakąś pustkę. Zbagatelizował to. Odzyskał kogoś, komu na nim naprawdę zależy.

Podszedł do brunetki i przytulił ją mocno.
 -Przepraszam. -szepnął. Odchyliła głowę i przycisnęła wargi do jego ust. Jej serce zabiło mocniej.



 -Zostań. -złapała go za rękę. Odwrócił się i pocałował ją.
 -Muszę. Nick na mnie liczy. -uśmiechnął się.
 -Będziesz z nią sam..
 -Lily, przecież wiesz jaka ona jest. Idę po nią, bo Nick się nie odczepi. -pocałował ją w czoło. Uśmiechał się ale w środku było mu wszystko jedno, kiedy na nią patrzył. Nie zauważał tego. Był szczęśliwy.

 -Wracaj szybko. -zawołała patrząc jak wychodzi.

Jamie wyszedł na ulicę z latarniami. Oddychał głęboko, ściemniało się już. Trafił do jej domu w pół godziny. Zapukał, nie czekał długo. Wyszczerzył się. Otworzyła mu z twarzą zalaną łzami.



hej cześć C: narracja 3cio osobowa to coś czego nienawidzę :c nigdy mi to nie wychodzi :C za inspirację i pomysł co do rozdziału dziękuję kochanej @dragonstonelady ,kocham Cię mała♥ 
no, i dziena za 1 komentarz <3 
~Dragonfly xx

Rozdział 3

 -Juliet-

 -Wasze postacie będą ze sobą ściśle związane, na poziomie fizycznym..-w tym momencie Jamie zachichotał. Zacisnęłam palce na kolanach. -i psychicznym. Musicie się zbliżyć żeby niektóre sceny -odchrząknął -nie budziły w was zakłopotania.

 -Masz na myśli, mamy tworzyć parę, duet, jakby tego nie nazwać, więź. -uprościłam neutralnym, spokojnym głosem. Odetchnęłam. -Nie ma potrzeby. To film,fikcja. Nie powinniśmy się angażować uczuciowo. -podniosłam głowę i patrzyłam z kamienną twarzą na Nicka.

 -Zamknij się Summer. Pieprzysz od rzeczy. Żeby dobrze zagrać, trzeba się wczuć.
 -Nie, jeśli twój talent sięga wyżej. -złotowłosy pochylił się w fotelu.
 -Czy ty próbujesz mnie obrazić?
 -Udało się? -naciągnęłam rękawy na dłonie.
 -Nie. -wrócił do poprzedniej pozycji.
 -Przestańcie. Jestem pewien, że kiedy się poznacie, zostaniecie przyjaciółmi.

 -Myślę, że to niemożliwe.-wyprostowałam plecy. Naturalną rzeczą w moim zachowaniu jest, że nie patrzę na osobę której nie ufam. Nawet jeśli zwracam się do niej bezpośrednio. Kontakt wzrokowy wprawiłby mnie w konsternację, oznaczałby że ktoś potrafi zmusić mnie do czegoś czego ja nie chcę. Oznaczałby, że mogę w każdej chwili ulec.

 -Juliet, może chociaż udawaj. Nie zachowuj się jak mała, obrażona laleczka. -Lily weszła do salonu z kubkiem kawy w ręku. Zezłościłam ją. Do końca nie rozgryzłam jeszcze dlaczego na każdym kroku broni Jamie'ego. Nie widzę między nimi uczucia. Może dlatego, że nie wiem jak poprawnie powinno to wyglądać.

 -Laleczka..-uśmiechnęłam się. -I akurat ty mi to mówisz,Lily. Spora ironia.
 -Obrażasz mnie.
 -Nie. -odpowiedziałam cicho i podwinęłam nogi w fotelu. Było mi zimno choć temperatura w pokoju była w normie.

 -Poddaję się! Macie dwa dni i ani sekundy dłużej na dogadanie się! Wy dwoje! -wybuch Nicka wytrącił nas z równowagi. Wskazał palcem wskazującym mnie i Jamie'ego.

 -Mogłabym zabrać ich na..
 -Ty się nie wtrącasz Lily. Pozwalam ci tu być, bo Jamie mnie prosił. -a więc jednak. Dziewczyna oburzyła się.

 -Nick -zaczęłam cicho -rozumiem, że cię denerwujemy ale ty musisz zrozumieć, że nie będę spędzać z nim czasu, nie będę się z nim dogadywać.

 -Dlaczego?
 -Bo jest arogancki. -powiedziałam ostro i zaraz się uspokoiłam. -A to najgorsza cecha człowieka. - Nick wydawał się być zrezygnowany, wydawało się, że ma dość swojego dobrotliwego tonu, swojej pobłażliwości do nas i naszego zachowania. A pracuje z nami zaledwie tydzień. To odpowiednia ilość czasu dla mnie żeby się stoczyć, zamknąć i ukarać swoje ciało. Ale nie dla niego. Jest silny i odpowiedzialny. I najwyraźniej, nie ma zamiaru nam odpuścić.

Zrobił krok w tył i od razu zawrócił jakby się rozmyślił.

 -Wyolbrzymiasz Juliet. Nie znacie się, nie macie bladego pojęcia o sobie. Błagam, spróbujcie się dogadać, nie zdarzyło mi się jeszcze pracować w takich warunkach i wolałbym żeby tak zostało.  -patrzył na nas błagalnie z płaczliwą miną.

 -Dobrze Nick. -Jamie odetchnął. -Nie ma sprawy, dogadanie się z Juliet to od teraz dla mnie priorytet.
 -Dziękuję. -reżyser spojrzał na mnie. Podniosłam oczy. Czekał aż się zgodzę, jak zawsze dzieje się w życiu.
Pokręciłam lekko głową i opuściłam głowę. Nick wypuścił powietrze przez usta.

 -Koniec zebrania. Widzimy się w sobotę. -wyszedł z pokoju. Wstałam szybko i już mnie tam nie było.



Przycisnęłam długopis mocniej do papieru. Kolejne słowa posypały się spontanicznie, jakby od dawna czekały aż wezmę się w garść.

Zgięłam kartkę na pół i włożyłam ją do koperty. Była już zaadresowana. Ławeczka pianina ugięła się po mojej prawej stronie.

 -Ucieszą się.
 -Pewnie tak, Julian.
 -A ty się cieszysz?
 -Nie wiem. -potarłam lewy nadgarstek. Nie czułam żadnych wypukłości.
 -Jak było na próbie?
 -Na razie tylko rozmawiamy. Nick objaśnia nam co i jak.
 -Nie chcesz ze mną rozmawiać Juliet. -spojrzałam na niego. Opuścił głowę.
 -Przepraszam. Obiecuję, że dzisiejszy wieczór będzie nasz. -pocałowałam go w ramię.
 -Dokąd idziesz?
 -Jest coś co muszę zrobić.

Wyszłam z pokoju i skierowałam się na górę po schodach. Zamknęłam za sobą drzwi mojej krypty. Mój wzrok padł na zdjęcia z rodziną. Ja uśmiechnięta ...

 " -Zachowuj się w końcu! -palący ból przeszywa mi ucho. -Wyjmuj ten metal z ucha! Jak ty wyglądasz?! Wstyd się z tobą pokazać! "

 Zacisnęłam powieki i odwróciłam głowę. Zbyt późno. Już to odblokowałam.

 "Zamykam po cichu drzwi i stawiam nogę na pierwszym stopniu. Zagryzam wargę. Schody skrzypią cicho, robię kolejny krok. Cisza. Z salonu dobiegają dźwięki telewizora. Kolejny krok. Wierzę, że się uda. Schodzę pewniej.
Miauknięcie mnie zaskakuje. Sasha, czarny kot mojej siostry, siedzi na poręczy i syczy wściekle. Nigdy mi nie ufał.
 -Zamknij się. -syczę.
 -Gdzie się wybierasz? -staje przede mną i splata ręce na piersi.
 -Wychodzę z Julianem. -mijam ją, ale łapie mnie za ramię.
 -Wracaj na górę. -jej głos brzmi ostro.
 -Nie rozkazuj mi.
 -Wracaj na górę i uczyć się! -krzyczy i szarpie mną.
 -To boli! -piszczę. Łzy wylewają mi się na policzki.
 -Tak? Te kółka w uszach cię nie bolą?! Tatuaże cię nie bolą?! -krzyczy. -Wyglądasz jak psychopatka!
 -To ty mnie urodziłaś. -mówię cicho zaciskając wargi. Uderzenie nadchodzi niespodziewanie. Mój policzek płonie. Patrzę na nią i nie widzę ani krzty miłości. Wbiegam na górę i trzaskam drzwiami. "

Pierwsze cięcie. Krople krwi pojawiały się powoli, ciemniały z każdą chwilą. Żyletka jest idealnie ostra. Czuję jak rozrywa mi skórę, jak krew spływa w dół mojego ramienia, gromadzi się w zgięciu nadgarstka i płynie po palcach.

 -I know they say that first love is the sweetest, but first cut is the deepest..-szepczę przypominając sobie piosenkę.

 "Nie ma miejsca dla ciebie w tej rodzinie! "
 "Kto cię wychował?!"
 "Co ty ze sobą robisz?!"
 "Zachowuj się jak dziewczyna!"
 "Chłopczyca się z ciebie zrobiła."
 " Słuchawka wypada z mojego ucha.
 -Mówię do ciebie! -zaciskam na chwilę powieki. -Co to za muzyka? Chcesz stracić słuch?!
 -Nie musisz tego słuchać..
 -Całe osiedle to słyszy!
 -Nagraliśmy to z chłopakami.. -nie wiem dlaczego myślę, że przez to mi odpuści.
 -Zamiast się uczyć bawisz się w jakiegoś szatana?! Ta muzyka jest bez sensu, nie da się odróżnić słów!
 -Ja to kocham, czemu nie możecie tego zrozumieć?! -krzyczę przez łzy.
 -Nie podnoś głosu! Nawiedzi cię coś przez to! ...."
 "Nie ma dla ciebie miejsca w naszej rodzinie! "

Każde wspomnienie to kolejna krwawa szrama, każda chwila nienawiści to kolejna łza na policzku.
Nie widziałam już ran, była tylko wielka czerwona, wciąż powiększająca się plama. Oczy zaszły mi łzami i rozmazywały widok. Dlaczego napisałam ten list? Po co? Nienawidzą mnie, inaczej wiedzieliby co się ze mną dzieje. Wiedzieliby gdzie jestem, znaliby mój adres. Wiedzieliby, że zaczynam pracę nad nowym filmem.
Zmyłam krew mokrym ręcznikiem. Wzięłam do rąk zapalarkę, ustawiłam największy płomień i przysunęłam go do świeżych ran. Zagryzłam wargi żeby nie krzyczeć. Nie krzyk tu pomaga tylko ból fizyczny. Ból fizyczny zagłusza ból psychiczny. Nie na długo.

 *knock knock*

 -Juliet mogę wejść?
 -Jasne Eric. -wytarłam szybko łzy. Trzymałam rękę jak najdalej od ciała. Drzwi się otworzyły.
 -Juliet..-Eric ukląkł przy mnie. Wytarł świeże łzy z mojej twarzy. Nie umiał pohamować swoich. -Co się stało? -spytał cicho.

 -Napisałam list Eric. -oznajmiłam zdławionym głosem. Nie musiał nic mówić. Przyciągnął mnie do siebie.
 -Nie zasłużyłaś na to, musisz to wiedzieć. -jego głos wrócił do normalności. -Uratowałaś mnie. Nie Dante, nie Julian. To ty mnie znalazłaś, wyciągnęłaś z piekła i dałaś szansę.

 -Mówisz jakbym była kimś wspaniałym. A jestem czymś odwrotnym.
 -You're my saviour. Kocham cię Juliet. -spojrzał na mnie. Wytarłam jego twarz. Delikatnie zsunął mi rękaw swetra. -Masz gościa. -przetarłam oczy i wstałam. Przytuliłam czarnowłosego chłopaka.


Zeszłam na dół. Pierwsze co rzuciło mi się w oczy to blond włosy i szczupła sylwetka.

 -Dlaczego tu jesteś? -spytałam cicho. Odwrócił się powoli. Uśmiechnął się kiedy mnie zobaczył.
 -Hej. Z racji tego, że mamy dziś dzień wolny, możemy zacząć się dogadywać.
 -Miałam nadzieję, że dzień wolny oznacza też dzień wolny od ciebie. -przeszłam przez pokój i wrzuciłam list między książki.

 -Nie bądź wredna, musimy się dogadać inaczej opóźnimy produkcję.
 -Teraz zabierzesz mnie na randkę? -spytałam z jadem.
 -Jeśli chciałaś ze mną wyjść, wystarczyło zapytać. -patrzył na mnie, jego kąciki ust powoli unosiły się do góry, kiedy ja zaciskałam wargi.

 -Zostańcie tutaj. -Eric stanął w progu. Za nim pojawił się Dante.
 -Podsłuchiwaliśmy, désolé les gars.
 -Nic się nie stało, Dante. -odpowiedziałam cicho.
 -Spoko.


Usiedliśmy naprzeciwko siebie, w dwóch różnych kątach pokoju.

 -Ten...Dante. Jest z Francji?
 -Tak. -przytaknęłam.
 -Często mówi coś czego nikt inny nie rozumie?
 -Ty nie zrozumiałeś, my rozumiemy.
 -Ta. Macie jeszcze jakieś ukryte talenty? -zaśmiał się.
 -Nie jesteś tu żeby się z nas wyśmiewać.
 -Okej. -podniósł ręce. -Powiedz coś o sobie.
 -Nie, raczej nie.
 -Więc ja powiem o sobie. Jestem Jamie, mam 24 lata, jestem z Londynu. Udzielam się trochę w świecie modelingu. Jestem wokalistą zespołu The Darling Buds..

 -Wiem, znam twoją muzykę. -zaskoczyłam go.
 -Tak? To znaczy...
 -Kiedyś byłam twoją fanką. Przez Anthony'ego Hope. -wyszczerzył się.
 -Kochałaś się we mnie. -pochylił się w fotelu. Spojrzałam na niego.
 -Nie potrafię kochać. -uniosłam lekko brwi. Spoważniał.
 -Zagramy w 10 pytań? Ja zacznę. Dlaczego jesteś taka?
 -Nie rozumiem o co chodzi.
 -Dlaczego..
 -Moja kolej. -przerwałam mu. -Jesteś w związku z Lily?
 -Nie potrafię kochać. -uśmiechnął się chytrze.
 -Nie o to pytałam. -powiedziałam cicho i odchrząknęłam.
 -Moja kolej. -pokazał mi język.

 -Dlaczego jesteś ciągle smutna, zamknięta i zimna a kiedy wychodzisz na scenę to jakbyś odżywała?
 -Bo życie to rutyna, ciąg nieszczęść. A kiedy wychodzę na scenę, to jest to co chcę robić.

 -Juliet, wiesz, że właśnie się otworzyłaś? -spojrzał na mnie.
 -Złamałeś zasady. -oznajmiłam i wstałam. Wstał za mną.

 -Zmieniasz temat bo nie chcesz przyznać, że coś cię do mnie ciągnie.
 -Pamiętasz ostatnią próbę? Jesteś arogancki. -syknęłam. Weszłam na górę.


ejas. długo nie dodawałam, wiem. na własne życzenie tracę potencjalnych czytelników :c nie wiem, podoba wam się? 
~Dragonfly xx