Rozdział 6

 -Juliet-

Weszłam do studyjnej kuchni i wzięłam szklankę zimnej wody w prawą rękę. Lewej dalej nie czułam, to znaczy potrafiłam ruszyć ramieniem, nie wychodziło mi tylko używanie jej do czegoś więcej. Moje mięśnie umarły.

Przyłożyłam szkło do czoła. Męczyła mnie migrena, choć skróciliśmy sesję nagraniową do czterech godzin. 6 godzin w plecy. Zżerały mnie wyrzuty sumienia z powodu chłopców. Przygotowaliśmy się do nagrania płyty, byli zdeterminowani, szczęśliwi. A przeze mnie wrócili do rutyny.

 -Co do kurwy nędzy wydarzyło się wczoraj? -ściągnęłam brwi. Przecież wiedziałam, że to nastąpi.
 -Nie wiem co masz na myśli. -odpowiedziałam cicho i spokojnie. Stałam do niego plecami. Prychnął. Jego głos był głośny, zły.

 -Najpierw płakałaś potem krzyczałaś a na końcu stwierdziłaś, że mnie nienawidzisz. -wyliczał na palcach.
 -Zapomnij o tym. -poprosiłam i spojrzałam na niego. Kąciki jego ust zadrgały aż w końcu się uśmiechnął.

 -Dobrze. A więc skoro mnie nie nienawidzisz, -pochylił się w moją stronę. -Musisz odczuwać do mnie niesamowity pociąg. -stwierdził dramatycznym szeptem. Jego uśmiech stał się jeszcze szerszy.

 -Zapomnij, że mnie wczoraj widziałeś.
 -To takie teatralne. -wyprostował się. Patrzyłam na niego niewzruszona. Wywrócił oczami.-Może chociaż udawajmy, że się pogodziliśmy. Nick nas zabije.

 -Nie mam z tym problemu. -pokręciłam głową i wzruszyłam ramionami. Wyminęłam go zanim zdążył zareagować.

W drzwiach wpadła na mnie Lily.

 -Hej Juliet. -zawołała z szerokim uśmiechem. Skinęłam na nią i przekroczyłam próg. Usłyszałam za sobą pisk radości a po chwili odgłos, którego wolałabym nie słyszeć.



 -Z ekipą ustaliliśmy, że czas na omawianie będzie trwał trzy tygodnie. Musimy się spiąć i przerobić cały materiał. Więc zaczynamy od dziś, właśnie w tej chwili. -oparł się o komódkę.-Pierwsza scena w filmie to ukazanie życia dziewczyny i jej narracja. Podcina sobie żyły, bo zobaczyła coś czego nie mogła powstrzymać. Widziała jak jakiś facet zgwałcił kobietę. Wróciła do domu i z bezsilności postanowiła się wykrwawić.

 -Nie. Zrobiła to bo widziała zło i nie mogła mu przeszkodzić. To film fantasy, w scenariuszu było, że dziewczyna potrafi widzieć demony. W tym mężczyźnie było zło. Ona zastanawia się, po co widzi to wszystko, skoro jest bezsilna. -zapadła cisza, 3 pary oczu skierowane były na mnie, a ja pomyślałam, że moja bohaterka jest mądra.

 -To dobra interpretacja. -pochwalił Nick. -Skąd wiesz takie rzeczy?
 -Mieliśmy się wczuć, pamiętasz? -przypomniałam cicho.
 -Postanowiliśmy z Juliet wpasować się w postaci i spróbować odgadnąć ich reakcje na różne zachowania. -wtrącił blondyn. Zamknęłam na chwilę oczy.

 -Jak się pogodziliście? -Nick patrzył na nas z lekkim uśmiechem.
 -Zagraliśmy w 10 pytań. -odpowiedział szybko. Nie chciał bym go zdradziła.-3 razy.-wzruszył ramionami.
 -I naprawdę jest dobrze? -dopytywał się reżyser.
 -Nick, nie skaczemy sobie do gardeł, to za mało? -spytałam marszcząc czoło.
 -Nie nie. Jest dobrze, lepiej nam będzie pracować. -wyszczerzył się.

Ta zgoda, nawet udawana nie odpowiadała mi. Zapytajcie dlaczego a wam nie odpowiem.



 -Skoro ona ratuje go przed jakimś demonem, to dlaczego zaraz potem ucieka?
 -Bo boi się jego reakcji.
 -No dobrze, ale przecież w scenariuszu jest, że on się jej podoba, powinna zostać i..
 -Nie wszystko jest tak jak w przypadku Jace'a i Clary. -wtrąciłam.
 -Dobra, ale z nimi wszystko było łatwiejsze. On jej pragną i ona jego, całowali się, tak..
 -Nie wszystkie dziewczyny lecą na te oczy. -zauważyłam cicho.
 -Ta, ale ty nie jesteś jedną z nich.
 -Przestań sobie pochlebiać.

 -Racja, mieć na głowie zakochane emo to byłaby masakra. -i tu nie wytrzymałam. Spojrzałam na niego i sztywno wyprostowałam się w fotelu.

 -Czy wiesz, co znaczy być EMO? -spytałam naprawdę cicho, mój głos płatał mi figle. Zacisnęłam powieki ale mówiłam dalej. -Kiedy ktoś wygląda inaczej niż wszyscy, wyróżnia się i jest smutny, nie znaczy, że jest dziwadłem. A właśnie tak zabrzmiało to w twoich ustach. -ponownie na niego spojrzałam.

 -Może właśnie to miałem na myśli, co? -rzucił od niechcenia.
 -Dobrze. -kiwnęłam głową. -Nie wiem czy odpowiednio zagrasz w tym filmie skoro nie potrafisz zrozumieć prostych rzeczy.

 -Kogo obchodzi twoja opinia? -spytał pochylając się do przodu.
 -I gdzie ta zgoda?!
 -Nie ma jej i nigdy nie było. Przepraszam Nick. -wstałam. -Chyba powinnam zrezygnować.




hej cześć. jeeest krótki bo wena mnie opuściła. ah, i tyle strachu było w tych komentarzach..nie bójcie się podpisów. 
jutro mam zjazd rodzinny. piszcie do mnie, bez smsów nie wytrzymam z tymi ludźmi. 
umrzyjmy wszyscy. 
~Dragonfly xx