Rozdział 3

 -Juliet-

 -Wasze postacie będą ze sobą ściśle związane, na poziomie fizycznym..-w tym momencie Jamie zachichotał. Zacisnęłam palce na kolanach. -i psychicznym. Musicie się zbliżyć żeby niektóre sceny -odchrząknął -nie budziły w was zakłopotania.

 -Masz na myśli, mamy tworzyć parę, duet, jakby tego nie nazwać, więź. -uprościłam neutralnym, spokojnym głosem. Odetchnęłam. -Nie ma potrzeby. To film,fikcja. Nie powinniśmy się angażować uczuciowo. -podniosłam głowę i patrzyłam z kamienną twarzą na Nicka.

 -Zamknij się Summer. Pieprzysz od rzeczy. Żeby dobrze zagrać, trzeba się wczuć.
 -Nie, jeśli twój talent sięga wyżej. -złotowłosy pochylił się w fotelu.
 -Czy ty próbujesz mnie obrazić?
 -Udało się? -naciągnęłam rękawy na dłonie.
 -Nie. -wrócił do poprzedniej pozycji.
 -Przestańcie. Jestem pewien, że kiedy się poznacie, zostaniecie przyjaciółmi.

 -Myślę, że to niemożliwe.-wyprostowałam plecy. Naturalną rzeczą w moim zachowaniu jest, że nie patrzę na osobę której nie ufam. Nawet jeśli zwracam się do niej bezpośrednio. Kontakt wzrokowy wprawiłby mnie w konsternację, oznaczałby że ktoś potrafi zmusić mnie do czegoś czego ja nie chcę. Oznaczałby, że mogę w każdej chwili ulec.

 -Juliet, może chociaż udawaj. Nie zachowuj się jak mała, obrażona laleczka. -Lily weszła do salonu z kubkiem kawy w ręku. Zezłościłam ją. Do końca nie rozgryzłam jeszcze dlaczego na każdym kroku broni Jamie'ego. Nie widzę między nimi uczucia. Może dlatego, że nie wiem jak poprawnie powinno to wyglądać.

 -Laleczka..-uśmiechnęłam się. -I akurat ty mi to mówisz,Lily. Spora ironia.
 -Obrażasz mnie.
 -Nie. -odpowiedziałam cicho i podwinęłam nogi w fotelu. Było mi zimno choć temperatura w pokoju była w normie.

 -Poddaję się! Macie dwa dni i ani sekundy dłużej na dogadanie się! Wy dwoje! -wybuch Nicka wytrącił nas z równowagi. Wskazał palcem wskazującym mnie i Jamie'ego.

 -Mogłabym zabrać ich na..
 -Ty się nie wtrącasz Lily. Pozwalam ci tu być, bo Jamie mnie prosił. -a więc jednak. Dziewczyna oburzyła się.

 -Nick -zaczęłam cicho -rozumiem, że cię denerwujemy ale ty musisz zrozumieć, że nie będę spędzać z nim czasu, nie będę się z nim dogadywać.

 -Dlaczego?
 -Bo jest arogancki. -powiedziałam ostro i zaraz się uspokoiłam. -A to najgorsza cecha człowieka. - Nick wydawał się być zrezygnowany, wydawało się, że ma dość swojego dobrotliwego tonu, swojej pobłażliwości do nas i naszego zachowania. A pracuje z nami zaledwie tydzień. To odpowiednia ilość czasu dla mnie żeby się stoczyć, zamknąć i ukarać swoje ciało. Ale nie dla niego. Jest silny i odpowiedzialny. I najwyraźniej, nie ma zamiaru nam odpuścić.

Zrobił krok w tył i od razu zawrócił jakby się rozmyślił.

 -Wyolbrzymiasz Juliet. Nie znacie się, nie macie bladego pojęcia o sobie. Błagam, spróbujcie się dogadać, nie zdarzyło mi się jeszcze pracować w takich warunkach i wolałbym żeby tak zostało.  -patrzył na nas błagalnie z płaczliwą miną.

 -Dobrze Nick. -Jamie odetchnął. -Nie ma sprawy, dogadanie się z Juliet to od teraz dla mnie priorytet.
 -Dziękuję. -reżyser spojrzał na mnie. Podniosłam oczy. Czekał aż się zgodzę, jak zawsze dzieje się w życiu.
Pokręciłam lekko głową i opuściłam głowę. Nick wypuścił powietrze przez usta.

 -Koniec zebrania. Widzimy się w sobotę. -wyszedł z pokoju. Wstałam szybko i już mnie tam nie było.



Przycisnęłam długopis mocniej do papieru. Kolejne słowa posypały się spontanicznie, jakby od dawna czekały aż wezmę się w garść.

Zgięłam kartkę na pół i włożyłam ją do koperty. Była już zaadresowana. Ławeczka pianina ugięła się po mojej prawej stronie.

 -Ucieszą się.
 -Pewnie tak, Julian.
 -A ty się cieszysz?
 -Nie wiem. -potarłam lewy nadgarstek. Nie czułam żadnych wypukłości.
 -Jak było na próbie?
 -Na razie tylko rozmawiamy. Nick objaśnia nam co i jak.
 -Nie chcesz ze mną rozmawiać Juliet. -spojrzałam na niego. Opuścił głowę.
 -Przepraszam. Obiecuję, że dzisiejszy wieczór będzie nasz. -pocałowałam go w ramię.
 -Dokąd idziesz?
 -Jest coś co muszę zrobić.

Wyszłam z pokoju i skierowałam się na górę po schodach. Zamknęłam za sobą drzwi mojej krypty. Mój wzrok padł na zdjęcia z rodziną. Ja uśmiechnięta ...

 " -Zachowuj się w końcu! -palący ból przeszywa mi ucho. -Wyjmuj ten metal z ucha! Jak ty wyglądasz?! Wstyd się z tobą pokazać! "

 Zacisnęłam powieki i odwróciłam głowę. Zbyt późno. Już to odblokowałam.

 "Zamykam po cichu drzwi i stawiam nogę na pierwszym stopniu. Zagryzam wargę. Schody skrzypią cicho, robię kolejny krok. Cisza. Z salonu dobiegają dźwięki telewizora. Kolejny krok. Wierzę, że się uda. Schodzę pewniej.
Miauknięcie mnie zaskakuje. Sasha, czarny kot mojej siostry, siedzi na poręczy i syczy wściekle. Nigdy mi nie ufał.
 -Zamknij się. -syczę.
 -Gdzie się wybierasz? -staje przede mną i splata ręce na piersi.
 -Wychodzę z Julianem. -mijam ją, ale łapie mnie za ramię.
 -Wracaj na górę. -jej głos brzmi ostro.
 -Nie rozkazuj mi.
 -Wracaj na górę i uczyć się! -krzyczy i szarpie mną.
 -To boli! -piszczę. Łzy wylewają mi się na policzki.
 -Tak? Te kółka w uszach cię nie bolą?! Tatuaże cię nie bolą?! -krzyczy. -Wyglądasz jak psychopatka!
 -To ty mnie urodziłaś. -mówię cicho zaciskając wargi. Uderzenie nadchodzi niespodziewanie. Mój policzek płonie. Patrzę na nią i nie widzę ani krzty miłości. Wbiegam na górę i trzaskam drzwiami. "

Pierwsze cięcie. Krople krwi pojawiały się powoli, ciemniały z każdą chwilą. Żyletka jest idealnie ostra. Czuję jak rozrywa mi skórę, jak krew spływa w dół mojego ramienia, gromadzi się w zgięciu nadgarstka i płynie po palcach.

 -I know they say that first love is the sweetest, but first cut is the deepest..-szepczę przypominając sobie piosenkę.

 "Nie ma miejsca dla ciebie w tej rodzinie! "
 "Kto cię wychował?!"
 "Co ty ze sobą robisz?!"
 "Zachowuj się jak dziewczyna!"
 "Chłopczyca się z ciebie zrobiła."
 " Słuchawka wypada z mojego ucha.
 -Mówię do ciebie! -zaciskam na chwilę powieki. -Co to za muzyka? Chcesz stracić słuch?!
 -Nie musisz tego słuchać..
 -Całe osiedle to słyszy!
 -Nagraliśmy to z chłopakami.. -nie wiem dlaczego myślę, że przez to mi odpuści.
 -Zamiast się uczyć bawisz się w jakiegoś szatana?! Ta muzyka jest bez sensu, nie da się odróżnić słów!
 -Ja to kocham, czemu nie możecie tego zrozumieć?! -krzyczę przez łzy.
 -Nie podnoś głosu! Nawiedzi cię coś przez to! ...."
 "Nie ma dla ciebie miejsca w naszej rodzinie! "

Każde wspomnienie to kolejna krwawa szrama, każda chwila nienawiści to kolejna łza na policzku.
Nie widziałam już ran, była tylko wielka czerwona, wciąż powiększająca się plama. Oczy zaszły mi łzami i rozmazywały widok. Dlaczego napisałam ten list? Po co? Nienawidzą mnie, inaczej wiedzieliby co się ze mną dzieje. Wiedzieliby gdzie jestem, znaliby mój adres. Wiedzieliby, że zaczynam pracę nad nowym filmem.
Zmyłam krew mokrym ręcznikiem. Wzięłam do rąk zapalarkę, ustawiłam największy płomień i przysunęłam go do świeżych ran. Zagryzłam wargi żeby nie krzyczeć. Nie krzyk tu pomaga tylko ból fizyczny. Ból fizyczny zagłusza ból psychiczny. Nie na długo.

 *knock knock*

 -Juliet mogę wejść?
 -Jasne Eric. -wytarłam szybko łzy. Trzymałam rękę jak najdalej od ciała. Drzwi się otworzyły.
 -Juliet..-Eric ukląkł przy mnie. Wytarł świeże łzy z mojej twarzy. Nie umiał pohamować swoich. -Co się stało? -spytał cicho.

 -Napisałam list Eric. -oznajmiłam zdławionym głosem. Nie musiał nic mówić. Przyciągnął mnie do siebie.
 -Nie zasłużyłaś na to, musisz to wiedzieć. -jego głos wrócił do normalności. -Uratowałaś mnie. Nie Dante, nie Julian. To ty mnie znalazłaś, wyciągnęłaś z piekła i dałaś szansę.

 -Mówisz jakbym była kimś wspaniałym. A jestem czymś odwrotnym.
 -You're my saviour. Kocham cię Juliet. -spojrzał na mnie. Wytarłam jego twarz. Delikatnie zsunął mi rękaw swetra. -Masz gościa. -przetarłam oczy i wstałam. Przytuliłam czarnowłosego chłopaka.


Zeszłam na dół. Pierwsze co rzuciło mi się w oczy to blond włosy i szczupła sylwetka.

 -Dlaczego tu jesteś? -spytałam cicho. Odwrócił się powoli. Uśmiechnął się kiedy mnie zobaczył.
 -Hej. Z racji tego, że mamy dziś dzień wolny, możemy zacząć się dogadywać.
 -Miałam nadzieję, że dzień wolny oznacza też dzień wolny od ciebie. -przeszłam przez pokój i wrzuciłam list między książki.

 -Nie bądź wredna, musimy się dogadać inaczej opóźnimy produkcję.
 -Teraz zabierzesz mnie na randkę? -spytałam z jadem.
 -Jeśli chciałaś ze mną wyjść, wystarczyło zapytać. -patrzył na mnie, jego kąciki ust powoli unosiły się do góry, kiedy ja zaciskałam wargi.

 -Zostańcie tutaj. -Eric stanął w progu. Za nim pojawił się Dante.
 -Podsłuchiwaliśmy, désolé les gars.
 -Nic się nie stało, Dante. -odpowiedziałam cicho.
 -Spoko.


Usiedliśmy naprzeciwko siebie, w dwóch różnych kątach pokoju.

 -Ten...Dante. Jest z Francji?
 -Tak. -przytaknęłam.
 -Często mówi coś czego nikt inny nie rozumie?
 -Ty nie zrozumiałeś, my rozumiemy.
 -Ta. Macie jeszcze jakieś ukryte talenty? -zaśmiał się.
 -Nie jesteś tu żeby się z nas wyśmiewać.
 -Okej. -podniósł ręce. -Powiedz coś o sobie.
 -Nie, raczej nie.
 -Więc ja powiem o sobie. Jestem Jamie, mam 24 lata, jestem z Londynu. Udzielam się trochę w świecie modelingu. Jestem wokalistą zespołu The Darling Buds..

 -Wiem, znam twoją muzykę. -zaskoczyłam go.
 -Tak? To znaczy...
 -Kiedyś byłam twoją fanką. Przez Anthony'ego Hope. -wyszczerzył się.
 -Kochałaś się we mnie. -pochylił się w fotelu. Spojrzałam na niego.
 -Nie potrafię kochać. -uniosłam lekko brwi. Spoważniał.
 -Zagramy w 10 pytań? Ja zacznę. Dlaczego jesteś taka?
 -Nie rozumiem o co chodzi.
 -Dlaczego..
 -Moja kolej. -przerwałam mu. -Jesteś w związku z Lily?
 -Nie potrafię kochać. -uśmiechnął się chytrze.
 -Nie o to pytałam. -powiedziałam cicho i odchrząknęłam.
 -Moja kolej. -pokazał mi język.

 -Dlaczego jesteś ciągle smutna, zamknięta i zimna a kiedy wychodzisz na scenę to jakbyś odżywała?
 -Bo życie to rutyna, ciąg nieszczęść. A kiedy wychodzę na scenę, to jest to co chcę robić.

 -Juliet, wiesz, że właśnie się otworzyłaś? -spojrzał na mnie.
 -Złamałeś zasady. -oznajmiłam i wstałam. Wstał za mną.

 -Zmieniasz temat bo nie chcesz przyznać, że coś cię do mnie ciągnie.
 -Pamiętasz ostatnią próbę? Jesteś arogancki. -syknęłam. Weszłam na górę.


ejas. długo nie dodawałam, wiem. na własne życzenie tracę potencjalnych czytelników :c nie wiem, podoba wam się? 
~Dragonfly xx