Rozdział 5

 -Juliet-
 [ WIELKIE EDIT, WŁĄCZCIE TO: Is This What You Call a Family.. ]

 -Czego chcesz?! -syknęłam. Gdybym mogła, plułabym sobie w brodę za to, że widzi mnie w takim stanie. To moja chwila słabości, nikt nie musi tego oglądać.
 
 -Stało się coś? -spytał ostrożnie.
 -Co cię to może obchodzić? -jego pytanie wywołało nową falę łez. To uczucie, kiedy ktoś się o mnie martwi jest złe. Nieodpowiednie, niezasłużone.
 
Zawahał się.
 
 -Powiedz, może jakoś ci pomogę..-stracił rezon. Jakby cała jego wesołość i zadziorność zniknęła.
 -Gdybyś chociaż po części rozumiał co czują ludzie wokół ciebie, zastanowiłabym się czy ci powiedzieć. Ale nie wiesz. Więc odejdź, nie mam ochoty sobie dokładać.
 
 -Co takiego ci zrobiłem?!
 -Po prostu idź! -wrzasnęłam i zatrzasnęłam drzwi. Zakryłam usta dłonią i zjechałam po ścianie w dół.
 -Juliet! -walnął pięścią w drzwi. -Cholera, otwórz te drzwi! -zaczął się dobijać. Nie mogłam się ruszyć. Moje ramię płonęło, zagłuszało nowy ból w dłoni. Rozchyliłam palce. Żyletka wbiła mi się w skórę, wyjęłam ją jednym ruchem. Podwinęłam rękaw.
 
 -Hello razor, my old friend. -wychrypiałam.
 
Przyłożyłam ostrze. To jak przecinanie skórki brzoskwini. Jest delikatna, łatwo ją przeciąć, a kiedy to się stanie, wypływa sok.
 
Tak samo, kiedy ząbkowane ostrze wbija się głęboko w moją skórę i niszczy wszystko po drodze aż znajdzie miejsce gdzie może ugasić pragnienie.
 
Przycisnęłam ząbki mocniej i pociągnęłam w prawo. Krzyknęłam. Zahaczyłam o zasklepioną szramę.
 
 -Kurwa, Juliet! Otwieraj! -jego krzyk mnie przestraszył. Miałam nadzieję, że sobie pójdzie. Zacisnęłam zęby powstrzymując krzyk ale nie mogłam powstrzymać łez. Sięgnęłam na stolik po zapalarkę. Była czarna z napisem "PUT THAT RAZOR DOWN". Odpaliłam i przesunęłam ogień po konturach idealnie równej kreski. Zagryzłam wargę.
 
 -Juliet. Nie pójdę. -głos zza drzwi i po chwili natarczywe walenie pięścią. Zsunęłam rękaw i przetarłam nim twarz. Opanowałam płacz i wstałam. Pukanie nie ustępowało. Wzięłam kilka głębokich wdechów.
Otworzyłam drzwi. Zrobił krok w tył, był zaskoczony.
 
 -Co się stało, czemu krzyknęłaś? -spytał szybko. Ciężko oddychał.
 -Idź stąd. -pociągnęłam nosem.
 -Nie pójdę. O co chodzi?
 -Idź stąd. Zostaw mnie. -wycedziłam przez zęby.
 -No, coraz więcej emocji, idziemy w dobrym kierunku. Mów co się stało.
 -Co cię to obchodzi?! Idź stąd! Nie chcę cię widzieć!
 -Świetnie! Nie ruszają mnie twoje słowa! -ryknął. Chciałam zamknąć drzwi ale przytrzymał je ręką.
 -Widziałem w jakim stanie byłaś przed chwilą.
 -Więc zapomnij o tym. -poradziłam zdławionym głosem.
 -Co się stało Juliet? -naciskał zaciskając zęby.
 -Nic, co mógłbyś zrozumieć.
 -Wypróbuj mnie.
 -Nienawidzę cię Jamie, nie mam zamiaru oglądać cię częściej niż to konieczne. Idź stąd. -warknęłam. Odsunął się. Szybko zamknęłam drzwi na zamek.
 
Źle powiedziałam. Nie nienawidzę go. Nic nie czuję w stosunku do niego. Nie powinien był tu przychodzić.


 

 -Juliet. -podniosłam głowę z poduszki. W drzwiach stał Julian. Odgarnęłam włosy z twarzy. Wszedł do środka i starannie zamknął drzwi. Podszedł do łóżka i położył się tuż za mną. Objął mnie mocno. Nic nie mówił, po prostu trzymał mnie i głaskał moją skórę.
 
 -Jest ich więcej niż przypuszczałem. -szepnął w mój kark. Zabrałam lewą rękę spod jego dotyku. -Nie uciekaj przede mną. -poprosił delikatnie.
 
 -Nie uciekam Julian. -odwróciłam się przodem do niego. Patrzył na mnie bursztynowymi oczami. -Nie lubię o tym mówić.
 
 -Ostatnio w ogóle niewiele mówisz. -pogłaskał mnie po policzku.
 -To przez film.
 -Nie przez to. Przez list, wysłałaś go. -łzy pojawiły się nie wiem skąd.
 -A chwilę później dostałam maila od siostry. -wtuliłam się w niego.
 -Chcesz mi powiedzieć, co napisała.
 
 -Napisała, że jestem wyrodną córką, że nie odzywam się do nich bo uważam się za kogoś lepszego, że już całkiem się zepsułam, że mogę już nie przyjeżdżać na święta, że mogę zapomnieć, że w ogóle miałam rodzinę..-przerwałam bo zaatakował mnie szloch.
 
 -Możesz zapomnieć, że..-zaczął ostro.
 -Wysłałam im list i nie mogę tego cofnąć. Oni tego nie chcą Julian. Dawno mnie skreślili.
 -Masz nas kochanie, jesteśmy tu dla ciebie, musisz o tym pamiętać. -przytulił mnie do siebie mocniej.
Wyrwałam się i usiadłam. Wysuszyłam policzki.
 
 -Nie powinnam się nad sobą użalać, zasłużyłam na wszystko co mnie spotyka.
 -Nie na takie traktowanie.
 -Nie martw się o mnie Julian, nie zniosę tego. -wypuścił powietrze z płuc i przycisnął wargi do mojego czoła.
 
 -Połóż się, odpoczniesz.
 
Nie powiedziałam mu o dzisiejszej wizycie. Zdenerwowałby się, a nie może z mojego powodu.
 
 -Nie ma mowy żebym zasnęła. -przeczesał palcami moje włosy.
 -Zostać z tobą? -pokiwałam głową.
 -To dobra noc na pisanie. -odsunęłam się i sięgnęłam po dziennik. Miał skórzaną oprawę  i wyryte czarnym atramentem słowa.
To wszystko co we mnie siedziało, wszystkie złe demony, zamieniłam w słowa i muzykę.

 

 -Spójrz w moje oczy, jest w nich ciemno, to miejsce gdzie ukrywam humory...-Julian chwycił moje lewe przedramię.  
 -Nie podchodź bliżej, w środku jest ciemno...
 -To miejsce gdzie ukrywam demony...
 
Całą noc pisaliśmy słowa, muzykę. Otwieraliśmy przed sobą dusze próbując zrozumieć dlaczego ciemność wybrała nas i dlaczego nie możemy niczego czuć. Dlaczego staliśmy się własnymi demonami i zadajemy sobie ból.

 

 -Kochanie... -ciepły głos i oddech załaskotał mnie w ucho. Mruknęłam nie otwierając oczu i zmarszczyłam nos. Głos zaśmiał się cicho do mojego ucha.
 
 -Przykro mi, że muszę cię budzić, ale dziś jedziemy do studia. -zamruczał cicho. -Czas uwolnić się od demonów. -otworzyłam oczy i usiadłam sztywno. -Niee -jęknął. -Przepraszam, uśmiechnij się. -wtulił nos w moją szyję. Spojrzałam w bok i potargałam mu włosy.
 
 -Za pół godziny będę gotowa. -powiedziałam i pocałowałam go w głowę. Wstałam i przeszłam przez pokój z zamiarem wejścia do łazienki. Chwyciłam klamkę i nacisnęłam mocno. Syknęłam i krzyknęłam jednocześnie. Lewe przedramię miałam czerwone i lekko opuchnięte. Straciłam w nim też czucie.
 
Julian w sekundę był przy mnie.
 
 -Musiałaś za mocno naciąć żyły. -oznajmił marszcząc brwi. -Juliet,nie kontrolowałaś tego tym razem. -spojrzał na mnie. -Przesadziłaś. -zajrzał w moje oczy.
 
 -Nie mówi mi, że przesadziłam. Rany są odpowiednie do winy jaką ponoszę. -mój głos był spokojny. Pogodzony ze słowami, które wypłynęły z moich ust. Julian odwrócił ciało od pasa w górę i zaraz wrócił do poprzedniej pozycji. Skrzywił twarz. Martwił się.
 
Stanęłam na palcach i wygładziłam zmarszczki na jego czole.
 
 -Przestań o mnie myśleć. -poradziłam cicho. Złączył nasze czoła i przytulił moją dłoń do swojego policzka.
 -Ostatnio myślę o tobie zbyt często. -szepnął gardłowym głosem.
 -Więc przestań. -zabrałam dłoń.
 -Kiedy właśnie wtedy czuję, że..
 -Julian nie..
 -Że coś czuję. -dokończył. Uśmiechnął się. -Wystraszyłem cię.
 -Nikt z nas nie mówi o uczuciach.
 -Wciąż o nich nie mówię. Chciałem tylko, żebyś wiedziała co się dzieje, kiedy się pojawiasz. -opuścił nasze ręce i wzruszył ramionami. Nie patrzył na mnie. Uśmiechnęłam się naprawdę leciutko. Szybko pocałowałam go w czoło.
 
 -Daj mi 30 minut. -poprosiłam i odwróciłam się. Położyłam dłoń na klamce ale mnie uprzedził. Nacisnął ją i otworzył drzwi.
 
 -Będziemy na dole. -uprzedził i wyszedł.




heeeeej :c no więc, dodałam coś, jedna scena szczególnie mi się podoba, moje doświadczenia te rzeczy. wgl, dołuje mnie ten rozdział, powiedzcie mi dlaczego. 
dzięki za wsparcie na twitterze mała♥
i za milion 'kocham' i wzajemnieC: <3 
hello razor, welcome back.   
~Dragonfly xx