Rozdział 7

przepraszam,że czekam na komentarze :c

-Juliet-
 
[Black Cat ..]

Wczoraj nie mówiłam poważnie. Ale dziś, idąc na spotkanie z fanami, zaczęłam rozważać  moje odejście. Jeśli tak ma wyglądać produkcja, nie nadaję się do aktorstwa.

Szłam pierwsza, ze słuchawkami w uszach. Zatrzymałam się przy samochodzie. Julian otworzył go pilotem. Oparłam się głową o drzwi kiedy jego ręka delikatnie opadła na moje biodro. Pocałował mnie w czoło.

 -Zapomniałem dziś być blisko. -przycisnął czoło do boku mojej głowy. Mruknęłam cicho, miałam zamknięte oczy.

 -Nadal boi? -spytał odwracając mnie do siebie. Westchnęłam i rozluźniłam powieki.
 -Powoli się przyzwyczajam. -odpowiedziałam skrzywiona.
 -Kochanie nie będziesz z tym żyła. -zapewnił.
 -Potrafię przeżyć z innym bólem, to nic takiego Julian.
 -Myślisz, że zniesiesz jeśli teraz cię przytulę? -zapytał smutno.
 -Myślisz, że oboje temu podołamy? -zrobiłam krok w jego stronę.
 -Mogę cię trzymać już do końca. Tylko ciebie. -wyznał. Wyciągnęłam ramiona i objęłam go w pasie. Młot w mojej głowie uderzył ponownie. Skrzywiłam się nie chcąc by którykolwiek z nich to widział. Są dla mnie najważniejsi. Bez nich, jestem pewna, nie byłoby mnie na świecie.



Rejestr w moim telefonie to połączenia nieodebrane od Nicka. Nie rozmawiałam z nim od wczorajszego wieczora.

Julian zatrzymał się po 10-cio minutowej jeździe. Staliśmy przy wielkim drewnianym moście, był pełen ludzi.

 -Kiedykolwiek podejrzewaliście, że coś takiego nas spotka? -spytałam patrząc na tłum Zombies.
 -Nigdy nie przypuszczałem, że zasługuję w życiu na coś dobrego. Potem znalazła mnie Juliet i poznałem swoich braci, którzy podarowali mi wielką rodzinę. Nigdy nie podejrzewałem. -wyznał Eric.

 -Co ja bym bez was zrobił amis . -szepnął Dante.

Julian spojrzał na mnie i delikatnie przesunął palcami po mojej dłoni.

 -Karzemy im czekać. -zauważyłam i wyszłam z samochodu.
 -Juliet! Już są! -krzyknął ktoś. Zombies ruszyli w naszą stronę. Chłopcy promienieli.
 -Walking Dead! -ryczeli. Uśmiechnęłam się i pomachałam do nich. Nie patrząc na resztę zespołu, ruszyłam do fanów. Wyciągnęłam ręce. Pewna dziewczyna przepchnęła się do mnie i uścisnęła mocno.

 -Cześć kochanie. -pogłaskałam ją po plecach.
 -Uratowaliście mi życie. -zdołała powiedzieć. Spojrzałam na nią. Miała rozmazany tusz,wytarłam jej łzy.
 -Nie płacz, proszę. Jesteśmy tu. -ścisnęłam jej ramiona. Podszedł do mnie Eric.
 -Nie ma czasu na łzy, słoneczko. -objął ją delikatnie. Rozpłakała się.

Poczułam czyjąś dłoń na plecach. Odwróciłam się i zobaczyłam wysokiego, chudego chłopaka o czarnych włosach i takich samych oczach. Włosy wpadały mu w oczy.

 -Hej jak się masz dzisiaj? -uśmiechnęłam się ściskając go. Przyjrzawszy się jego twarzy, zorientowałam się, że jest smutny, zamknięty.

 -Jestem wśród najlepszych ludzi na świecie, jest tu moja ulubiona kapela. To prawdopodobnie najlepsze co mnie w życiu spotka.

 -Nie bądź dziś smutny, nie musisz skoro my jesteśmy. Kocham cię. Wszyscy jesteście w moim sercu, ratujecie mnie kiedy spadam. Więc dziś bądźmy szczęśliwi.

 -Już nie potrafię. -opuścił wzrok na ziemię.

 -Zdradzę ci sekret. -złączyłam nasze dłonie i stanęłam na palcach. -Nie potrafię szczerze się uśmiechać, nie potrafię się angażować, moje serce przestało bić. Ale udaję. Gram i oszukuję wszystkich wokół.Więc, jeśli nie chcesz być szczęśliwy, pozwól innym wierzyć, że jest inaczej.-pocałowałam go w policzek i odsunęłam się. Miał otwarte usta, drżał.

 -Jakim cudem potrafisz zrozumieć nas wszystkich? -spytał chrapliwym szeptem. Zorientowałam się, że dookoła panuje cisza a Zombies siedzą wokół nas. Wpatrywali się w nas ze łzami w oczach, ze smutnymi uśmiechami, z ciekawością. Słyszeli i chłonęli każde moje słowo.

 -Większość tego o czym mi mówicie przeżyłam sama. Czy w dzieciństwie czy trochę później. Najstarsze blizny na moim ciele pochodzą z czasów kiedy byłam naprawdę małym dzieckiem. Bo wtedy pokochałam muzykę, już w podstawówce musiałam zmierzyć się z tym, że ludzie nazywają mnie dziwadłem. Kiedy byli uprzejmi, unikali mnie, po prostu. Kiedy zdarzył się ktoś mniej grzeczny -urwałam biorąc świszczący oddech. Gardło miałam ściśnięte. -wracałam do domu i karałam siebie, swoje ciało. Starałam się nie przesadzać i wychodziło mi to. Ostatnio jednak Julian stwierdził, że przestałam się kontrolować. Moja lewa dłoń -uniosłam ją do góry. -jest mniej sprawna. Potrafię ruszyć ramieniem jednak moje palce umarły. Mam świadomość, że taka powinna być moja kara. -uniosłam głowę. Widziałam płaczących, pięknych ludzi, którzy cierpią na depresję i załamanie. Wstali i podeszli do mnie tworząc wielki grupowy uścisk.

 -Dziękuję Juliet.
 -Właśnie przez twoje słowa jeszcze się trzymamy.
 -Niesamowite jak jesteś do nas podobna.
 -To całkiem normalne. -odrzekłam. -Jestem zwykłym, cichym człowiekiem z tysiącem blizn, z czego każda skrywa inną tajemnicę.




Siedzieliśmy na moście, śpiewaliśmy, rozmawialiśmy, opowiadaliśmy. Robiłam jak najwięcej zdjęć, ze wszystkimi, z każdym z osobna.

 -Mam kolegę, jest największym Zombie jakiego znam. Nie mógł dzisiaj być, załamał się. Mogłabyś do niego zadzwonić Juliet? -zapytała nieśmiało drobna brunetka, Alicia.

 -Jasne, Alli. -uśmiechnęłam się. Podyktowała mi numer.

 -Cześć skarbie, tu Juliet Summer. -przerwałam chcąc usłyszeć reakcję.
 -Juliet?! Dear Lord! Nie wierzę, że właśnie do mnie dzwonisz! To cholernie niesamowite!
 -Dla mnie to też coś nowego Bill.
 -Znasz moje imię! Damn, ja muszę śnić.
 -To jawa Bill. Jak się masz?
 -Teraz? Sprawiłaś, że ten dzień stał się najlepszy, pomimo wszystko. A ty?
 -I'm fucking freezing now. -zaśmiałam się krótko.
 -Kochanie, przytuliłbym cię gdybym tylko tam był. -zapewnił smutno.
 -Więc chodź skarbie. Nigdzie się stąd nie ruszamy. -rozejrzałam się po tłumie z uśmiechem. W telefonie włączony był głośnik.

 -Daj mi pół godziny. Będę tam aby cię ogrzać. -zaśmiał się.
 -Trzymaj się Bill! -rozłączyłam się.



Zombies zaczęli pytać o nowy album, o sens piosenek, słów.

Zadzwonił mój telefon. Numer, który się wyświetlił, nie był znajomy. Prawdopodobnie Bill.

 -Tak? -zapytałam. Do Billa dzwoniłam z numeru zastrzeżonego...
 -Tu Jamie. Masz czas porozmawiać?
 -Nie mam czasu. -odpowiedziałam szybko.
 -Chociaż nie...-rozłączyłam się. Przeklinam cię Nick. I kolejne cztery twoje pokolenia.

 -Kto to był Juliet? -spytała jakaś dziewczyna. Komórka zawibrowała.
 -Wiecie, że wychodzi produkcja Fight Off Demons? -kliknęłam odbierz.
 -Książka była cudowna, film też będzie.

       "Nie dzwonię, bo się rozłączysz. Chcę porozmawiać o filmie, to ważne."

 -Książka zawsze jest lepsza. Pokazuje więcej szczegółów, pozwala poczuć to, co bohaterowie.-zauważył Eric.

 -Film zawsze będzie mdły. -dodał Dante.

   "Nie myśl, że jeśli nie odpiszesz to ci odpuszczę."

-Cieszysz się na tą produkcję? -zapytał ktoś. Podniosłam wzrok.
 -Chciałam w tym zagrać. Teraz mam wątpliwości. -wyznałam.
 -Z jakiego powodu?
 -Moim partnerem jest Jamie Campbell Bower. Nie potrafimy się dogadać. To się robi ciężkie.
 -Zrezygnujesz przez to?
 -Nie wszystkie marzenia są przeznaczone do spełnienia.

        "Dam ci kolejną szansę, okej? Zadzwonię za 30 sekund."


 -Zostawię was na chwilę. -wstałam powoli i weszłam do parku. Kiedy przyszedł czas, kliknęłam zieloną słuchawkę.

 -Jestem 5 metrów przed tobą. -usłyszałam. Rozejrzałam się spokojnie. Stał opierając się o budkę z lodami. W czarnych rurkach z dziurami, dokładnie w takich samych jakie nosiłam ja i w czarnym grubym swetrze. Włosy miał rozwiane przez wiatr.

Podeszłam do niego.

 -Nie odejdziesz z tej produkcji.
 -Jesteś tego taki pewien.
 -Bo zrobię wszystko żebyś została. -uniosłam jedną brew. -Nie będę chamskim dupkiem i choć uważam, że jesteś dziwna, zachowam swoją opinię dla siebie.

 -Jeśli zostanę, nie dla ciebie. Dla Zombies. -odpowiedziałam i odwróciłam się. Szłam powoli. Złapał mnie za ramię.

 -Wyjdziemy gdzieś?
 -Nie. -oznajmiłam otwarcie. Patrzyłam na niego spod przymrużonych powiek. -Masz dziewczynę. -przypomniałam i odeszłam.






czeeeść. odkryłam, że lubię cmentarze. te stare. przez ciszę jaka tam panuje, przez poczucie końca. wow.
~Dragonfly xx